بررسی سرولوژیک آنتی بادی های ضد توکسوکارا در بیماران مبتلا به اپیلپسی به روش الایزا
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد انگل شناسی پزشکی ،گروه انگل شناسی و قارچ شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد ، مشهد، ایران
2 استادگروه انگل شناسی و قارچ شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد ، مشهد، ایران
3 استادیارگروه انگل شناسی و قارچ شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد ، مشهد، ایران. مرکز تحقیقات سالک، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
4 استادیارگروه انگل شناسی و قارچ شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد ، مشهد، ایران
5 استادیارگروه انگل شناسی و قارچ شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد ، مشهد، ایران
6 کارشناسی ارشد انگل شناسی پزشکی ،گروه انگل شناسی و قارچ شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد ، مشهد، ایران
7 استاد گروه انگل شناسی و قارچ شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران ، ساری، ایران
8 استاد گروه ایمونولوژی،مرکز تحقیقات ایمونولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد،مشهد، ایران
9 استادیار بیماریهای مغز و اعصاب، گروه بیماریهای مغز و اعصاب، بیمارستان قائم، مشهد،مشهد، ایران
10 استادیارگروه انگل شناسی و قارچ شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد ، مشهد، ایران
doi
10.22038/mjms.2021.19569چکیده
مقدمه: اپیلپسی از شایعترین اختلالات مغز و اعصاب است. بررسی عوامل عفونی حاکی از نقش برخی از انگلها از جمله توکسوکارا در ایجاد حملات ناشی از اپیلپسی می باشد. از آنجایی که توکسوکاریازیس یک عفونت زئونوز کرمی قابل پیشگیری است با شناسایی و درمان آن می توان از پیامدهای ثانویه اپیلپسی از جمله تشنج جلوگیری کرد. این پژوهش جهت تعیین آنتی بادی های ضد توکسوکارا در بیماران اپیلپسی برای اولین بار در استان خراسان رضوی انجام شد. روش کار: این مطالعه برروی 60 بیمار دارای اپیلپسی در سال 98-97 در شهر مشهد، که متخصص مغز و اعصاب بیماری آنها را بررسی و تایید نموده بود، انجام شد. پس از اخذ رضایت نامه آگاهانه وتکمیل پرسشنامه دموگرافیک نمونه خون بیماران جمع آوری و سرم ها جهت بررسی آنتی بادی ضد توکسوکارا به روش الایزا مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج:از 60 مورد بیمار مورد بررسی 34 مورد(6/56%) زن و 26 مورد (4/43%) مرد بودند و در محدوده سنی 67-16 قرار داشتند. 41 نفر ساکن شهر (4/68%) و 19 نفر ساکن روستا (6/31%) بودند. در بین مبتلایان به اپیلپسی در این مطالعه 10 نفر (6/16%) سابقه خاک خواری داشتند و 44 نفر (4/73%) بدون سابقه خاک خواری بودند و در 6 بیمار وضعیت خاک خواری نامشخص بود. در نمونه یک بیمار آنتی بادی های ضد توکسوکارا (67/1%) مثبت گردید. نتیجه گیری: شیوع آنتی بادی ضد توکسوکاریازیس در بیماران مبتلا به اپیلپسی در مشهد بسیار پایین می باشد. به احتمال زیاد نمی توان علائم بالینی بیماری وآسیبهای وارده به سیستم عصبی این بیماران را به توکسوکارا در این منطقه ارتباط داد. همچنین ارتباط معناداری بین شیوع توکسوکاریازیس و اپیلپسی در استان خراسان رضوی مشاهده نشد.
