قبای قانون بر قامت اخلاق؛ نگرشی انتقادی بر خوانش پاتریک دِولین در باب الزام قانونی اخلاق متعارف
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری حقوق عمومی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
2 مدرس مؤسسه آموزش عالی علوم شناختی، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری حقوق عمومی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
4 مدرس مؤسسه آموزش عالی حافظ، شیراز، ایران
doi
10.22034/jpiut.2022.48958.3050چکیده
نسبت اخلاق و قانون از جمله موضوعاتی است که مناقشات درازدامنی را برانگیخته و از مهمترین مباحثِ مربوط به پیوند سپهر اخلاق و حقوق به شمار میآید. یک نزاع مهم در این میان از این قرار است که آیا پیروی از ”اخلاق متعارف“ در حوزۀ عمومی و/ یا حوزۀ خصوصی باید قانوناً الزامآور شود یا نه؟ در این مقاله با نگاهی به مناقشات پیرامون مسئلۀ ”الزام قانونی اخلاق“ در مباحثۀ معروف هِربِرت هارت و پاتریک دِولین، ابتدائاً با عطف نظر به تقسیمبندی ریچارد مِروین هِر، سه بخش از اخلاقپژوهی را تفکیک میکنیم و جایگاه آنچه را دِولین از ”اخلاق متعارف“ مراد میکند ایضاح خواهیم کرد. پس از شرح دلالتها و پیامدها و ریشههای ”اخلاق متعارف“ در نگاه دِولین، به نسبت قانون با ”اخلاق متعارف“ در نگاه او خواهیم پرداخت. نهایتاً رویکرد دِولین را نقد و آسیبشناسی خواهیم کرد و با نشان دادن کاستیهای برداشت دِولین از ”اخلاق متعارف“ نگاه حقوقی او به اخلاق را به چالش خواهیم کشید.