تاثیر دولت رانتیر بر فرایند خصوصی سازی؛ مطالعه موردی ایران بعد از انقلاب(1357 - 1397)
نویسندگان
1
2
3
doi
چکیده
مقالۀ پیشِ رو درصدد است تا تأثیر دولت رانتیر بر فرایند خصوصیسازی در ایران بعد از انقلاب سال 1357 را بررسی کند. در این راستا، سهم بودجهای شرکتهای دولتی از کل بودجه کشور به عنوان شاخص خصوصیسازی و وابستگی چهل درصدی دولت به رانت حاصل از منابع طبیعی به عنوان شاخص دولت رانتیر در نظر گرفته شده است. بر این اساس پرسش اصلی مقاله عبارت است از اینکه دولت رانتیر چه تأثیری بر فرایند خصوصیسازی در ایران بعد از انقلاب داشته است؟ در پاسخ به این پرسش، فرضیۀ مقالۀ حاضر بدین صورت است که دولت رانتیر در ایران پساانقلاب از طریق دو مؤلفۀ افزایش حجم بودجۀ عمومی دولت و افزایش مقرراتگذاری، در تلفیق با اصل 44 قانون اساسی، اندازۀ دولت را در اقتصاد بزرگ کرده است و در نتیجه، منجر به ناکامی خصوصیسازی شده است. ماهیت این مقاله کیفی، روش آن توصیفیـتحلیلی، رویکرد بهکارگرفتهشده اقتصاد سیاسی و ابزار گردآوری اطلاعات از نوع کتابخانهای (اسنادی) است.
