تأثیر تغییرات کاربری اراضی بر تشکیل جزایر گرمایی با استفاده از سنجش از دور (مطالعۀ موردی: شهر کرمان)

نویسندگان

1 پژوهشگر پسا دکتری گروه احیاء مناطق خشک کوهستانی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران

2 دانشجوی دکتری گروه علوم و مهندسی خاک، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تهران، کرج، ایران

3 استادیار دانشکده کشاورزی، دانشگاه جیرفت، جیرفت، ایران

4 پژوهشگر پسا دکتری گروه احیاء مناطق خشک کوهستانی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران

5 دانشیار دانشکده منابع طبیعی دانشگاه تهران، کرج، ایران

doi
10.22059/jne.2022.327993.2258
چکیده

تغییرات کاربری از عوامل مؤثر بر تغییر پارامترهای محیط زیستی از جمله دمای سطح زمین است. این افزایش دمای سطح زمین، بسترهای زندگی بشر، سلامت آن و اکوسیستم پیرامون آن را به‌شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد. این تحقیق با هدف بررسی روند تغییرات کاربری اراضی محدودۀ شهری کرمان و بررسی اثرگذاری این تغییرات بر دمای سطح زمین، با استفاده از اطلاعات ماهوارۀ لندست OLI و TM در دامنۀ زمانی 1369 تا 1399 انجام گرفت. برای تحقق این هدف، تغییرات کاربری در شش طبقۀ عمدۀ مناطق مسکونی و انسان‌ساخت، پوشش گیاهی، اراضی بایر با پوشش گیاهی کم و اراضی شور بدون پوشش گیاهی بررسی شد. نتایج نشان داد که در دامنۀ زمانی پژوهش، مناطق مسکونی و انسان‌ساخت افزایش 20/14 درصدی و کاربری‌های پوشش گیاهی، اراضی بایر با پوشش گیاهی کم و اراضی شور و بدون پوشش گیاهی نیز به‌ترتیب کاهش 3/76، 8/23 و 2/22 درصدی داشتند. این تغییرات کاربری با ضریب کاپا و دقت کلی بیش از 0/87 و 90 درصد نشان‌دهندۀ دقت کافی در طبقه‌بندی است. براساس بررسی تغییرات شاخص LST و NDVI، در دامنۀ زمانی بین سال 1369 تا 1399 مقدار متوسط شاخص LST از 42/26 درجۀ سانتی‌گراد در سال 1369 به 47/4 درجۀ سانتی‌گراد در سال 1399 رسید. مساحت طبقات بیشتر از 33 درجۀ سانتی‌گراد  LSTدر طول این دامنۀ زمانی روند افزایشی داشت؛ به‌طوری‌که مساحت آن از 33/6 درصد در سال 1369 به حدود 31/46 درصد در سال 1399رسید. مقادیر شاخص NDVI تا سال 1389 کاهشی بود، اما در سال 1399 مقدار این شاخص افزایش یافت. بررسی تغییرات دما در کاربری‌های مختلف نیز نشان داد که در سال 1369 بیشترین دمای سطح زمین مربوط به کاربری اراضی شور و بدون پوشش گیاهی با متوسط دمای 47/30 درجۀ سانتی‌گراد بود، درحالی ‌که در سال‌های 1379، 1389 و 1399 بیشترین مقدار متوسط دما با 51/46، 30/47 و 64/50 درجۀ سانتی‌گراد، به‌ترتیب مربوط به کاربری مناطق شهری و انسان‌ساخت بود. بنابراین نتایج این تحقیق می‌تواند به برنامه‌ریزان شهری و سیاستگذاران برای توسعۀ پایدار و به حداقل رساندن تأثیرات جزیرۀ گرمایی شهری کرمان کمک چشمگیری کند.