بررسی روابط ساختاری میان نگرانی‌های تدریس، باورهای خودکارآمدی و محیط یادگیری سازنده‌گرا در درس علوم از دیدگاه دانشجو معلمان دوره ابتدایی ایران

نویسندگان

1 استادیار، گروه علوم تربیتی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران

2 کارشناسی ارشد، گروه علوم تربیتی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید باهنرکرمان، کرمان، ایران

3 استاد، گروه علوم تربیتی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران

doi
10.22034/cipj.2025.63507.1167
چکیده

هدف: هدف پژوهش حاضر، بررسی روابط ساختاری میان نگرانی‌­های تدریس، باورهای خودکارآمدی و محیط یادگیری سازنده‌گرا در درس علوم از دیدگاه دانشجومعلمان دوره ابتدایی ایران بود.روش پژوهش: این پژوهش از نظر گردآوری داده‌ها، توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری را دانشجومعلمان رشته علوم تربیتی دانشگاه فرهنگیان استان سیستان و بلوچستان که تعداد آنان ۱۹۱۷ نفر بود، تشکیل می‌داد. ۳۷۱ دانشجو بر اساس فرمول کوکران با روش نمونه‌گیری تصادفی- طبقه‌ای انتخاب شدند. به منظور گردآوری داده‌­ها، دانشجومعلمان به پرسشنامه‌های نگرانی‌های تدریس معلمان علوم (اقتباس از باز، ۲۰۰۸)، باورهای خودکارآمدی معلمان علوم (اقتباس از ایناکز و ریگز، ۱۹۹۰) و محیط یادگیری سازنده‌گرا (اقتباس از جانسون و مک کلر، ۲۰۰۴) پاسخ دادند. مقدار پایایی برای پرسشنامه نگرانی­های تدریس (0/83)، باورهای خودکارآمدی (0/79) و محیط یادگیری سازنده‌گرا (0/87) برآورد گردید. روایی پرسشنامه‌­ها نیز از طریق روش تحلیل عاملی اکتشافی و تاییدی بررسی و مورد تایید قرار­گرفت.یافته‌ها: نتایج نشان داد که در مجموع مدل پیشنهادی از برازش قابل قبولی برخوردار بود و داده‌­های بدست­‌آمده از نمونه، مدل پیشنهادی را تایید کردند و تمام فرضیه­‌ها مورد تایید قرار گرفتند.نتیجه‌گیری: میان نگرانی­‌های تدریس، باورهای خودکارآمدی و محیط یادگیری سازنده­‌گرا در درس علوم از دیدگاه دانشجومعلمان دوره ابتدایی رابطه معناداری وجود دارد.