تبیین مدل توسعه پایداری زیست محیطی روستایی: نواحی روستایی استان چهارمحال و بختیاری
نویسندگان
1 دانشیار دانشکده کشاورزی دانشگاه تبریز
2 دانشجوی دکتری توسعه کشاروزی دانشگاه تبریز
3 استادیار دانشکده گروه ترویج و توسعه دانشگاه تبریز
doi
10.22059/jne.2020.298341.1926چکیده
توسعه پایدار روستایی بر پایه رفتار بلندمدت روستاییان در تضمین پایداری و بهرهوری زمین و منابع در آینده پدید میآید و به امنیت غذایی، معیشت پایدار ، حفاظت از محیطزیست توجه دارد. بنابراین در ارائه مدل توسعه روستایی سازگار با محیط زیست و طبیعت باید زمینه برای توسعه کشاورزی پایدار روستاها فراهم شود. هدف اصلی این پژوهش، بررسی و تبیین مدل توسعه پایداری زیست محیطی روستایی نواحی روستایی استان چهارمحال و بختیاری بود. پژوهش از نوع کاربردی و جامعه آماری آن شامل 130 دهیار در 130روستا مربوط به 16دهستان از 6 شهرستان استان چهار محال بختیاری بود. حجم نمونه بر اساس فرمول کوکران به تعداد 130 نفر تعیین و نمونهگیری به روش طبقهای تصادفی با انتساب متناسب انجام شد. ابزار پژوهش پرسشنامهای بوده که روایی آن بر اساس نظر جمعی از کارشناسان توسعه پایدار روستایی و 8 نفر از اعضای هیأت ,علمی دانشگاهای تهران و تبریز تأیید گردید همچنین روایی تشخیصی با استفاده از شاخص میانگین واریانس استخراج و پایایی پرسشنامه با استفاده از محاسبه آلفای کرونباخ و نیز پایایی ترکیبی تأیید گردید. برای تبیین مدل توسعه پایداری زیست محیطی از روش تحلیل عاملی تأییدی در مدلسازی معادلات ساختاری با نرم افزار لیزرل نسخه 8.80 استفاده گردید در رتبهبندی سازههای مربوط به ابعاد توسعه پایدار زیست محیطی روستایی در مدل تحلیل عاملی مرتبه دوم، "بعد مدیریت منابع طبیعی و اکوسیستم "، بعد مدیریت انرژی"، "بعد مدیریت تنوع زیستی" " بعد مدیریت تلفیقی آفات"، "بعد مدیریت آب" و " بعد مدیریت خاک" به ترتیب بیشترین نقش را در ساختار عاملی دارند و معتبرترین عاملهای نوع دوم بر عامل اول " بعد مدیریت منابع طبیعی و اکوسیستم " با بار عاملی 93/0 میباشد.