فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

زمینه و هدف: فوتبال به‌‌ عنوان محبوب‌‌ترین رشته ورزشی در جهان شناخته می‌‌شود و با توجه به ماهیت این رشته ورزشی و آسیب‌‌های آن، محققین هنوز تاثیر تمرینات ورزشی بر روی سطوح مختلف را به خوبی نشناخته‌‌اند. لذا هدف از تحقیق حاضر مقایسه اثر هشت تمرین پلایومتریک روی سطوح سالن و چمن بر نشانگرهای  آسیب عضلانی در بازیکنان فوتبال بود.  روش تحقیق: در این مطالعه نیمه ‌‌تجربی، 36 بازیکن فوتبال لیگ دسته یک و دو رده جوانان و امید کشوری (با میانگین سنی 81/2 ± 94/20 سال) به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. سپس به‌‌طور تصادفی در سه گروه مساوی (12 نفر) شامل تمرین پلایومتریک روی چمن، تمرین پلایومتریک در سالن و گروه کنترل تقسیم گردیدند. تمرینات منتخب پلایومتریک روی سطوح سالن و چمن به مدت هشت هفته، دو جلسه در هفته و هر جلسه 60 دقیقه انجام شد. در ابتدا و انتهای دوره تحقیق، مقادیر سرمی تروپونین T ویژه عضلات اسکلتی (sTnT) به روش الایزا و DNA میتوکندریایی (mtDNA) در سلول های سفید خون به روش Real Time-PCR در سه گروه اندازه‌‌گیری شد. جهت تجزیه تحلیل یافته‌‌ها از آزمون‌‌های آماری t وابسته و آنالیز واریانس یک‌‌راهه همراه با آزمون تعقیبی توکی در سطح 05/0≥p استفاده شد. یافته‌‌ها: تفاوت معنی‌‌داری در مقادیر sTnT بین گروه‌‌های تحقیق وجود نداشت (47/0=p)؛ اما بیان ژنی mtDNA در گروه‌‌های تمرین در چمن (001/0=p) و تمرین در سالن (001/0=p) به طور معنی‌‌داری بالاتر از گروه کنترل بود. همچنین بیان ژن mtDNA در گروه تمرین در چمن به طور معنی‌‌داری بالاتر از گروه تمرین در سالن بود (001/0=p). نتیجه‌‌گیری: اگرچه تمرین پلایومتریک در چمن و سالن هر دو، با افزایش بیان ژنی mtDNA در سلول‌‌های لکوسیت خون همراه هستند؛ اما اثر تمرین در چمن نسبت به تمرین در سالن بر بیان ژنی mtDNA مطلوب‌‌تر است. بنابراین پیشنهاد می گردد به منظور افزایش محتوای DNA بازیکنان فوتیال از تمرینات پلیومتریک در چمن استفاده کنند.