تأملی بر رویه شورای نگهبان در بررسی الزامات فقهی حاکم بر معاهدات بینالمللی
نویسندگان
1 استادیار، پژوهشکده شورای نگهبان، تهران، ایران
2 استاد، گروه حقوق عمومی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
3 دانشآموخته کارشناسی ارشد حقوق بینالملل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
10.30497/law.2024.245719.3486چکیده
الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به معاهدات و توافقهای بینالمللی به منظور بهرهگیری از ظرفیت آنان برای تأمین منافع و امنیت ملی، نشان از توجه حاکمیت به ضرورت ایفای نقش فعال و مؤثر در امضای چنین عهدنامههایی است. در واقع نقش معاهدات بینالمللی دو یا چندجانبه در اجرای سیاستهای جمهوری اسلامی ایران در زمینههای متعدد امنیت جمعی، همکاری و توسعه بینالمللی از جمله عللی است که اسباب تعاملات ایران در منطقه و جهان را رقم زده است. امّا در این میان، چگونگی تنظیم و تدوین موافقتنامههای بینالمللی از سوی دولت در اجرای اصول 77 و 125 قانون اساسی، جنبهای قابل تأمل از این فرآیند است که در نمود تصمیمات شورای نگهبان در نظام حقوقی کشور متجلی است. آنچه مسأله اصلی این تحقیق را شامل میشود «چگونگی خوانش فقهی اسناد بینالمللی از منظر فقهای شورای نگهبان» است تا با روش تحقیق توصیفی تحلیلی و به شیوه گردآوری اطلاعات کتابخانهای و ضمن «تحلیل رویه» دادرس اساسی، برداشت شورای نگهبان از مبانی حقوق بینالملل در تحکیم استدلالات فقهی خود را نشان دهد.
