تدوین پروتکل طرحواره درمانی برای کاهش اضطراب کودکان 8 تا 13 سال و مقایسه‌ی اثربخشی آن با درمان شناختی ـ رفتاری

نویسندگان

1 استادیار، گروه روانشناسی ، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی ، قم ، ایران. (نویسنده مسئول)

2 دانشیار، گروه روانشناسی ، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی ، قم ، ایران.

3 دانشجوی دکتری روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی ، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی ، قم، ایران.

doi
10.22038/mjms.2022.66032.3891
چکیده

مقدمهاضطراب اصطلاح کلی است که به دو مفهوم مجزا یعنی عوامل اضطراب‌‌زا (ویژگی‌های محیطی یا افکاری که واکنش ناخوشایندی در فرد ایجاد می‌کنند) و فشار (واکنش ناخوشایند فرد به عوامل اضطراب‌زا) اطلاق می‌شود. پژوهش حاضر با هدف کاهش اضطراب در کودکان انجام شدروش کارروش مطالعه، نیمه آزمایشی و با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه گواه بود. نمونه‌ی آماری این پژوهش شامل 31 نفردانش‌آموزان 8 تا 13 ساله‌ در یک مدرسه دوشیفته در منطقه‌ی یک شهرستان قم در سال 1398 هستند که در 3 گروه به مدت 4 ماه مورد ازمون قرار گرفتند. پس از اتمام جلسات پس آزمون نیز بعد از 4 ماه ازمون پیگیری انجام شد . گروهها شامل گروه دانش‌آموزان دارای نشانگان اضطراب با رویکرد طرحواره‌درمانی ، گروه دانش‌آموزان دارای نشانگان اضطراب با رویکرد درمان شناختی ـ رفتاری و گروه گواه که هیچ درمانی را دریافت نکردند در نظر گرفته شد که نمونه های آزمایشی به روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب و وارد پژوهش ‌شدند. در این پژوهش از پرسشنامه‌ی مصور طرحواره دوسلدف برای کودکان (DISC) 2017) و مقیاس اضطراب کودکان اسپنس فرم ولدین(SCAS (1977) استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده‌ها از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر در نرم‌افزار SPSS-23 استفاده شده است.نتایجیافته‌ها نشان داد که بین نمره‌ی پیش‌آزمون ، پس‌آزمون و مرحله پیگیری، اضطراب در گروه طرحواره‌درمانی و نیز در گروه درمان شناختی ـ رفتاری تفاوت معناداری وجود دارد؛ همچنین نتایج آزمون تحلیل واریانس نشان داد که بین میانگین نمره‌ی اضطراب در بین اعضای سه گروه تفاوت معناداری وجود دارد (P<0/05).