بررسی رفتار و رفتارگرایی در اندیشه ویتگنشتاین
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای فلسفه، دانشگاه تبریز،تبریز، ایران
2 دانشیار گروه فلسفه، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
3 استادیار گروه فلسفه، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
doi
10.22034/jpiut.2020.39799.2556چکیده
در نوشتار حاضر برآنیم تا به یکی از وجوه فلسفه ذهن، یعنی بحث از سرشت حالات ذهنی، از نگاه ویتگنشتاین بپردازیم. کم و بیش، موضع و ایستار ویتگنشتاین پیرامون این بحث را، به دیدگاه رفتارگرایی نزدیک دانستهاند. برای بررسی چند و چون این امر، نخست شمهای درباره مکتب رفتارگرایی در روان شناسی نوین بیان میکنیم و سپس به رفتارگرایی فلسفی نظری میاندازیم و به برخی از آراء فیلسوفان مهم در این باب اشاره میکنیم. در ادامه، موضع ویتگنشتاین را نسبت به رفتارگرایی بیان میداریم و این مهم را نشان میدهیم که از منظر ویتگنشتاین، «پدیدههای ذهنی را نه میتوان به حالات جسمانی یا رفتاری شان فرو کاست و تقلیل داد (تقلیلی که رفتارگرایان انجام میدهند) و نه میتوان بالکل از آنها [ حالات جسمانی و رفتاری] جدا کرد و منفک ساخت»(انفکاکی که دوگانهانگاران برقرار میکنند). پس از طرح و شرح این مباحث، در انتهای نوشتار، نتایج و رأی مختار خویش را در باب نسبت ویتگنشتاین و رفتارگرایی بیان میکنیم.