تاثیر 4 هفته تمرینات موازی مقاومتی- هوازی به روش‌‌های تناوبی و تداومی بر توان، قدرت عضلانی و حداکثر اکسیژن مصرفی بازیکنان جوان فوتبال

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی دانشگاه ‌بیرجند، بیرجند، ایران

2 کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران

3 استاد، گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران

4 دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی دانشگاه ‌بیرجند، بیرجند، ایران

5 مربی گروه علوم ورزشی موسسه آموزش عالی خاوران، مشهد، ایران

doi
10.22077/jpsbs.2020.3435.1561
چکیده

زمینه و هدف: نیاز به آمادگی جسمانی و حرکتی بالا به منظور موفقیت در فوتبال، مربیان و ورزشکاران را به سمت استفاده از تمرینات همزمان مقاومتی- هوازی سوق داده است. هدف از تحقیق حاضر بررسی اثر چهار هفته تمرین موازی مقاومتی-هوازی بر توان، قدرت عضلانی و حداکثر اکسیژن مصرفی مردان جوان فوتبالیست‌‌ بود. روش تحقیق: تعداد 30 فوتبالیست 18 تا 20 ساله (با میانگین قد 8±177 سانتی متر و وزن 4/3±70 کیلوگرم) به دو گروه تمرین همزمان مقاومتی- هوازی تناوبی (شدت بالا) و تمرین مقاومتی- هوازی تداومی (شدت متوسط) تقسیم شدند. هر دو گروه 3 جلسه در هفته و به مدت 4 هفته به تمرین پرداختند. قبل و بعد از 4 هفته تمرین حداکثر اکسیژن مصرفی شرکت‌‌کننده‌‌ها با آزمون یویو ریکاوری مرحله 1، قدرت اندام‌‌های فوقانی و تحتانی‌‌ با آزمون حداکثر قدرت عضلانی و هم‌‌چنین توان عضلانی با آزمون پرش عمودی سارجنت اندازه‌‌گیری شد. به منظور بررسی تغییرات درون‌‌گروهی و بین‌‌گروهی به ترتیب از آزمون‌‌های t وابسته و مستقل در سطح معنی داری 05/0>p استفاده گردید. یافته‌‌ها: تمرینات همزمان مقاومتی-هوازی منجر به بهبود توان و قدرت عضلانی در هر دو گروه شد (005/0=p)، اما فقط تمرین مقاومتی-هوازی تناوبی  در بهبودی حداکثر اکسیژن مصرفی اثر داشت (03/0=p). نتیجه‌‌گیری: در مجموع نتایج نشان داد تمرینات مقاومتی- هوازی تناوبی در بهبود برخی از عوامل آمادگی جسمانی و حرکتی مردان فوتبالیست موثرتر است.