خصوصیسازی ورزش ایران (تهدیدها و فرصتها) با نگاه بر آینده
نویسندگان
1 دکتری، گروه مدیریت ورزشی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
2 استاد، گروه مدیریت ورزشی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
3 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت فناوری اطلاعات، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، جنوب، تهران، ایران.
doi
10.30473/arsm.2025.73001.3932چکیده
بنا به اهمیت بخش خصوصی بهعنوان یکی از متغیرهای پژوهش و روند رو به گسترش خصوصیسازی در ورزش و اهتمام ویژه دولت به این مقوله، به خصوصیسازی ورزش ایران با نگاه بر آینده میپردازیم. جامعه آماری شامل رؤسا و صاحبنظران اماکن ورزشی وزارت ورزش و جوانان بود. روش اجرای این پژوهش آمیخته کیفی و کمی بود. ابتدا به توصیف ویژگیهای جمعیتشناختی نمونه آماری پرداخته شد و سپس با استفاده از روش از آزمون فریدمن برای رتبهبندی فرصتها و چالشها استفاده شد. علاوهبر این، با بهرهگیری از روش تحلیل عاملی و معادلات ساختاری، اعتبار و روایی ارزیابی شد. یافتهها نشان داد که چالشهای خصوصیسازی در ورزش در شش دسته کلی قابل تقسیمبندی هستند که به ترتیب چالشهای قانونی و حقوقی (با وزن 0.38)، چالشهای مدیریتی و ساختاری (با وزن 25/0) و چالشهای اقتصادی و مالی (با وزن 16/0) در رتبههای اول تا سوم اهمیت قرار دارند و فرصتهای زیرساختی و فناورانه با وزن 38/0 مهمترین فرصت خصوصیسازی و پس از آن، فرصتهای بینالمللی و فرصتهای فرهنگی و اجتماعی در رتبههای دوم و سوم قرار دارند. نتایج این پژوهش نشان داد که علیرغم وجود چالشهای متعدد، فرصتهای قابلتوجهی نیز برای خصوصیسازی در ورزش ایران وجود دارد. شناسایی و بهرهبرداری از این فرصتها نیازمند اتخاذ رویکردی جامع و هماهنگ از سوی همه ذینفعان و بازیگران کلیدی در نظام ورزش کشور است.