مقایسه اثربخشی طرحوارهدرمانی و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر نشخوار فکری و حافظه سرگذشتی بیماران مبتلا به افسردهخویی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی عمومی ، گروه روانشناسی ، واحد تنکابن ، دانشگاه آزاد اسلامی ، تنکابن، ایران.
2 دانشیار، گروه روانشناسی، واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی ، تنکابن ، ایران. (نویسنده مسئول)
3 استادیار، دانشکده علوم انسانی ،گروه روانشناسی ، واحد تهران غرب، دانشگاه آزاد اسلامی ، تهران، ایران.
doi
10.22038/mjms.2021.19405چکیده
مقدمهمطالعه حاضر با هدف مقایسه اثربخشی طرحوارهدرمانی و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر نشخوار فکری و حافظه سرگذشتی بیماران مبتلا به افسردهخویی انجام شد. این مطالعه از نوع شبه آزمایشی بود. جامعه آماری این پژوهش، افراد مراجعهکننده به مراکز مشاوره و خدمات روانشناختی شهرستانهای نوشهر و چالوس در سال 1398 بودند.روش کاربا استفاده از روش نمونهگیری هدفمند، 45 نفر بهعنوان نمونه انتخاب شدند و به شیوه تصادفی در گروههای آزمایش و کنترل جایگزین شدند. ابزار جمعآوری دادهها آزمون بازیابی خاطرات سرگذشتی ویلیامز و برودبنت (1986) و مقیاس پاسخهای نشخواری نولن-هوکسما و مورور (1991) بود که پیش از اجرای مداخله از گروههای آزمایش و کنترل به عمل آمد. سپس مداخله طرحوارهدرمانی و درمان پذیرش و تعهد برای گروههای آزمایش اعمال شد و گروه کنترل مداخلهای دریافت نکرد. در پایان مداخلات، از گروههای آزمایش و کنترل پسآزمون گرفته شد.نتایجتجزیهوتحلیل دادهها با استفاده از آزمون تحلیل کواریانس نشان داد بین اثربخشی طرحوارهدرمانی و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر نشخوار فکری بیماران مبتلا به افسردهخویی، تفاوت وجود ندارد (05/0 > P) اما طرحوارهدرمانی نسبت به درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد در حافظه سرگذشتی اثربخشی بیشتری داشت (05/0 > P). همچنین هر دو مداخله بر نشخوار فکری و حافظه سرگذشتی بیماران مبتلا به افسردهخویی در مرحله پیگیری مؤثر بودند.نتیجه گیریدرنتیجه میتوان از مداخله طرحوارهدرمانی و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد درمورد بیماران مبتلا به افسردهخویی سود برد.
