مبانی ارزیابی نقش دادرس در اثبات دعوای مدنی
نویسندگان
1 استادیار، گروه حقوق خصوصی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.
2 دانشجوی دکتری حقوق خصوصی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات آذربایجان شرقی، تبریز، ایران.
3 استاد، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
doi
10.30497/law.2021.240352.2990چکیده
در فقه اسلامی برای این که خواهان مشخص شود، فقها معیارهایی را ارائه دادهاند و به قواعد و اصول حقوقی مختلف استناد کردهاند. دلیل فقها برای این تمییز آن است که بتوانند به دوشگیرندهی بار اثبات دعوا را مشخص سازند. با این حال، همواره اینگونه نیست که خواهان تنها عضو فعال در جریان دادرسی باشد. گاهی این نگاه با تغییراتی از قبیل دخالت دادرس در اثبات دعوا همراه شده است. از آنجا که نظامهای دادرسی مدنی، به نظام-های حقوقی مختلف تقسیم میشوند، نقش دادگاه در هر نظام حقوقی متفاوت است. به این صورت که در نظام دادرسی اتهامی، دعوای مدنی ملک اصحاب دعوا محسوب میشود و دادرس صرفاً عضو منفعلی است که نمی-تواند نقشی جز صادرکنندهی حکم بر مبنای دلایل تقدیمی طرفین داشته باشد. حال آن که در نظام دادرسی تفتیشی، نقش دادرس در اثبات دعوا فعالگونه است و میتواند به موازات خواهان، به جستوجوی ادله در جهت اثبات دعوا بپردازد. به گونهای که فعال بودن دادرس، از نقش منحصر خواهان در به دوش کشیدن بار اثبات دعوا میکاهد. در این مقاله، مبانی نقش دادرس در اثبات دعوا مورد ارزیابی قرار گرفته است.