توسعه برنامه درسی پاسخگوی رشته علوم تربیتی: مطالعه کیفی عوامل بازدارنده و تسهیلکننده
نویسندگان
1 استادیار، گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم انسانی، واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی، تنکابن، ایران
2 استادیار، گروه علومتربیتی، دانشکده علوم انسانی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری، گروه علومتربیتی، دانشکده علوم انسانی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 استادیار، گروه علومتربیتی، دانشکده علوم انسانی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22034/cipj.2025.62556.1134چکیده
هدف: این تحقیق با هدف شناسایی عوامل بازدارنده و تسهیلکننده توسعه برنامه درسی پاسخگو در رشته علوم تربیتی انجام شد.روش پژوهش: برای نیل به هدف موردنظر، پژوهشگر از رویکرد کیفی از نوع تحلیل مضمون استفاده نمود. مشارکتکنندگان پژوهش اعضای هیأت علمی متخصص و صاحبنظر در حوزه برنامهریزی درسی و خبرگان حوزه برنامهریزی آموزش عالی و دانشگاه بودند که از این میان، 18 نفر به عنوان نمونه هدفمند انتخاب شدند. ابزار گردآوری دادهها مصاحبه نیمه ساختار یافته بود. برای تجزیه و تحلیل دادهها از روش کدگذاری تحلیل مضمون و به منظور اعتباریخشی دادهها، از روش کینگ و هاروکس استفاده شد.یافتهها: یافتهها نشان داد که در مجموع 46 کد اولیه، 13 مضمون پایه، 5 مضمون سازماندهنده، ذیل دو مضمون فراگیر عوامل بازدارنده توسعه برنامه درسی پاسخگو و عوامل تسهیلکننده برنامه درسی پاسخگو قرار گرفتند.نتیجهگیری: بر اساس یافتهها، دانشگاهها و موسسات آموزش عالی و رشته علوم تربیتی برای حرکت به سمت و سوی برنامه درسی پاسخگو، میبایست مجموعه عوامل بازدارنده و تسهیلکننده را در تدوین، توسعه و اجرای برنامه درسی رشته علوم تربیتی مورد توجه قرار گیرد چراکه توسعه برنامه درسی پاسخگو بهصورت موازی نیازمند رفع عوامل بازدارنده و تقویت و توجه به عوامل تسهیل کننده است؛ ضمن اینکه هرگونه اقدام و سیاستگذاری در این زمینه نیازمند نگاه نظاممند و چندبعدی با در نظر گرفتن تمامی عناصر و ابعاد ساختاری، فنی، راهبردی، فرهنگی، اجتماعی است.