خصوصی سازی اماکن ورزشی دولتی استان البرز : الزامات و اقدام ها
نویسندگان
1 استادیار، گروه مدیریت ورزشی، پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی، تهران، ایران.
2 دانشیار، گروه مدیریت ورزشی، پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی، تهران، ایران
3 دانشیار، گروه مدیریت ورزشی، پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی، تهران، ایران.
4 دانشیار، گروه مدیریت ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، ایران.
doi
10.30473/arsm.2025.71683.3899چکیده
با توجه به گسترش دامنه خدمات دولتی در سالهای اخیر، افزایش هزینههای عمومی و مسائل اقتصادی و بسیاری از عناصر دیگر لازم میسازد تا بهبود کارکرد سازمانهای دولتی بهعنوان یک امر حیاتی مورد توجه قرار گیرد که یکی از این ارگانها اماکن ورزشی دولتی میباشد. در این راستا سهم ورزش در اقتصاد ملی هر کشور رابطه مستقیمی با میزان سرمایهگذاری انجام شده در بخش ورزش دارد. لذا پژوهش حاضر به بررسی وضعیت خصوصیسازی اماکن ورزشی دولتی استان البرز در سالهای 1393 تا 1396 پرداخت. جامعه آماری شامل همه رؤسا و معاونین ادارات ورزش و جوانان حوزهها و شهرستانهای استان البرز؛ روسا و نایبرئیسان (بانوان) هیئتهای ورزشی؛ مستاجرین اماکن ورزشی و مربیان شاغل در اماکن ورزشی واگذار شده و ورزشکاران و قهرمانان و استفادهکنندگان از اماکن ورزشی استیجاری و کارشناسان تربیت بدنی ادارات ورزش و جوانان حوزهها و شهرستانهای استان البرز و استادان متخصص ورزشی بود. با استفاده از روش گرندد تئوری مقولهها، مفاهیم و گویهها برای شرایط علی، عوامل زمینهای، عوامل مداخلهگر، راهبردها و پیامدها استخراج شد. در روند تحقیق، وضعیت موجود شرایط خصوصی کردن سالنهای ورزشی دولتی، فرصتها و تهدیدهای پیشروی خصوصیسازی اماکن ورزشی، چالشها و موانع خصوصیسازی اماکن بررسی شدند. طبق مدل مفهومی استخراج شده شرایط علی شامل حساسیت و اهمیت بالای ورزش در کشور، جدی بودن بحث خصوصیسازی، مدیریت دولتی، محیط بینالمللی، تأثیرات مثبت خصوصیسازی، محدودیتهای پیشروی خصوصیسازی، شرایط زمینهای شامل عوامل درونسازمانی و رفع محدودیتها، افزایش مشوق توسعه خصوصیسازی بر اشتغال و ورزش عمومی و مؤلفههای تأثیرگذار وضعیت موجود و سوقدهندههای محیطی بهعنوان شرایط مداخلهگر شناسایی شدند. با توجه به نتایج مثبت خصوصیسازی، گام برداشتن در این مسیر برای اماکن ورزشی کارگشاست.
