ابیات شاهنامه در خلق الانسان نیشابوری (پیش از 521ق)
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه تهران
doi
10.22059/jpl.2019.289021.1521چکیده
در کتابی به زبان عربی موسوم به خلق الانسان، اثر خواجه بیانالحق نیشابوری (521ق)، ابیاتی از شاهنامۀ فردوسی در کنار هم نقل و ثبت شده است. کتاب نیشابوری دارای ماهیتی تفسیری و کاملاً دینی و با ساختاری مجلسگونه و واعظانه است و احتمالاً در اوایل سدۀ ششم هجری، پس از آنکه او از غزنه، قلمرو غزنویان دوم، به زادگاه خویش نیشابور بازگشته، پدید آمده است. ازآنجاکه این ابیات از مثنوی حکیم طوس، در مأخذی به این قدمت و از سوی واعظی تفسیردان از ناحیۀ خراسان و در مراوده با دستگاه غزنویان دوم بهکارگرفته شده، در مخاطبشناسی متن شاهنامه نزد طبقات عالمان و مذکّران، و ساکنان مناطق تحتسلطۀ حاکمان غزنوی دوم و یا شاید خراسان (تحت امر سلجوقیان)، حائز اهمیّت است. پس از تصحیح ابیات مزبور از روی دو دستنویس در دسترس از این کتاب، میتوان ارزشهای متنشناسانۀ آن را نیز بهتر محک زد و آنها را برای تصحیح برتر و نهایی شماری از مواضع شاهنامه آماده کرد. در بخشی از این پژوهش با عرضۀ جدولی حاوی نسخهبدلهای ابیات شاهنامه در این منبع که حاصل مقایسه با دیگرسانیهای ثبتشده در چاپ خالقی و همکاران و چند منبع چاپی و یا خطّی کهن است، ارزشهای چنین یافتهای بیشتر نمایان شده است.