شرط محدودیت کسب‌وکار در قرارداد کار

doi
10.30497/law.2015.1762
چکیده

شرط محدودیت کسب‌وکار، به‌منظور حفظ موقعیت رقابتی کارفرما، در قرارداد کار بر کارگر تحمیل می‌شود و کارگر را نسبت به حفظ اسرار تجاری و نیز روابط حقوقی بعدی با رقبای کارفرما تحت کنترل قرار می‌دهد. از آنجا که این شرط محدودیت‌های قابل‌توجهی ایجاد می‌کند، لازم است تابع شرایطی باشد؛ از جمله مشروعیت منافع کارفرما، تعیین دقیق موضوع و محدوده زمانی و مکانی اجرای شرط، و نیز عدم مغایرت آن با نظم عمومی و منافع اجتماعی. در حقوق ایران، شرط محدودیت کسب‌وکار به‌طور خاص در قانون کار مورد تصریح قرار نگرفته است و باید آن را بر اساس قواعد کلی حاکم بر شروط و التزامات تحلیل کرد. از این منظر، شرط مذکور در نظام حقوقی ایران قابل پذیرش است. این تحقیق در پی آن است که این شرط را بررسی کرده، شرایط صحت آن را استخراج و در چارچوب حقوق ایران ارزیابی نماید.