منشآت عربی خاقانی شروانی
نویسندگان
1 دانشیار گروه زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه تهران
doi
10.22059/jpl.2019.274334.1352چکیده
خاقانی سخنور بزرگ قرن ششم هجری در دو زبان فارسی دری و عربی سرآمد روزگار خویش بوده و آثار ارجمندی در نظم و نثر، به این دو زبان از خود به یادگار گذاشته است. بااینهمه، تاکنون جز چند قصیدة عربی و چند قطعه نثر کوتاه به این زبان که در دیوان شاعر و احیاناً منشآت فارسی او آمده است، نمونة دیگری از آثار عربی وی در دست نیست. ما در اینجا برای نخستینبار دو نامة عربی برجایمانده از او را براساس نسخههایی که از این رسائل در کتابخانههای چستربیتی و سلیمانیّة ترکیّه (بخش داماد ابراهیمپاشا) وجود دارد، معرّفی میکنیم. این رسائل از نمونههای عالی عربینویسی ایرانیان است و فواید ادبی و تاریخی بسیار دارد؛ ازجمله میتواند گرهگشای مشکلات متعدّدی در زمینة سوانح زندگی خاقانی باشد و ابهاماتی را از سخنان این شاعر پیچیدهگوی زبان فارسی رفع کند. اطّلاعاتی دست اوّل و ارزشمند دربارة دو مخاطب این نامهها، به نامهای قطبالدّین ابهری و اوحدالدّین غزنوی و ناگفتههایی در زمینة تاریخ و تصوّف آذربایجان در قرن ششم، از فوایدی است که از سطرهای این رسائل دانسته میشود. نگارندة پژوهش حاضر، رسائل یادشده را تصحیح کرده و با مقدّمه و تعلیقات لازم با عنوان غایت ابداع در دست انتشار دارد.