فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

پایداری ازدواج یکی از مفاهیم کلیدی در روابط زناشویی است که به تداوم و ماندگاری پیوند زوج‌ها در طول زمان اشاره دارد. هدف پژوهش حاضر، تمایز زوج‌های دارای زندگی زناشویی پایدار و ناپایدار بر اساس سبک‌های دلبستگی، تمایزیافتگی و شیوه‌های حل تعارض در استان بوشهر بود. روش پژوهش از نوع توصیفی ـ همبستگی با طرح پیش‌بینی بود که در آن از روش تحلیل تمیز برای شناسایی متغیرهای متمایزکننده زوج‌های با زندگی زناشویی پایدار و ناپایدار استفاده گردید. جامعه آماری شامل افراد متأهل ساکن استان بوشهر در سال 1403 بود که بر اساس نقطه برش شاخص عدم ثبات زناشویی، 113 نفر در گروه دارای زندگی زناشویی پایدار و 113 نفر در گروه دارای زندگی زناشویی ناپایدار قرار گرفتند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های؛ شاخص عدم ثبات زناشویی (MII)، سبک‌های دلبستگی (RAAS)، تمایزیافتگی (DSI–SF) و شیوه‌های حل تعارض (RRS) گردآوری و به روش آماری تحلیل تمیز و با نرم افزار آماری SPSS تحلیل شدند. نتایج نشان داد که سبک‌های دلبستگی (اجتنابی و اضطرابی)، تمایزیافتگی و شیوه‌های حل تعارض (یکپارچه، اجتنابی، مسلط، مصالحه‌ای و ملزم شده) به‌طور معناداری توانایی تمایز و طبقه‌بندی افراد در گروه‌های دارای زندگی زناشویی پایدار و ناپایدار را دارند (001/0p <، 71/83 =χ²، 68/0 =wilks’ Lambda). بر این اساس می‌توان نتیجه گرفت که این متغیرها نقش مهمی در تمایز افراد دارای زندگی زناشویی پایدار و ناپایدار ایفا می‌کنند و می‌توانند به‌عنوان شاخص‌های کلیدی در ارزیابی پایداری ازدواج مورد استفاده قرار گیرند.