مطالعه تطبیقی طرح و نقش چند درب نفیس متعلق به دوره قاجار در بناهای شاخص مذهبی ایران
نویسندگان
1 کارشناس ارشد گروه پژوهش هنر، دانشکده هنر و معماری،دانشگاه آزاد اسلامی بیرجند، بیرجند، ایران
2 استادیار گروه کتابت و نگارگری، دانشکده صنایع دستی، دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22034/daraygah.2021.132379چکیده
ازجمله هنرهای قابلبررسی در دوره قاجار، دربهای نفیس بناهای شاخص است که تاکنون بهطور مستقل موردمطالعه و تحلیل قرار نگرفته است. پژوهش حاضر، هفت درب نفیس دوره قاجار در چهار زیارتگاه بزرگ کشور (حرم امام رضا(ع)، حرم حضرت معصومه(س)، حرم حضرت شاهچراغ(ع) و آستان حضرت شاه عبدالعظیم حسنی(ع)) را بهمنظور دستیابی به ویژگیهای ساختاری و چگونگی بهکارگیری نقوش هندسی، گیاهی، جانوری و نوشتاری در این آثار به شیوه انتخابی هدفمند، موردمطالعه و تحلیل قرار داده است. پرسش اصلی این است که وجوه اشتراک و افتراق طرح و نقش در نمونههای آماری چیست؟ در همین راستا، پس از انجام مطالعات کتابخانهای و میدانی، شناسایی نقوش، مصالح و کتیبههای بهکاررفته در آنها مدنظر قرار گرفته و دربهای مذکور از جهات تناسبات و شیوه ساخت نیز موردمطالعه تطبیقی قرار گرفت. نتایج پژوهش گویای آن است که همواره این دربها در نظر هنرمندان نمادی از درب بهشت و هنرمند پیوسته در تلاش بوده است تا با الهام از محیط اطراف، باورهای دینی را در قالب تصاویر تجسم بخشد. همچنین نتایج نشان میدهد که گلهای گرد، گل فرنگ (گل سرخ) و اسلیمیها -بهعنوان عناصر مشترک باغهای ایرانی- نقوش مشترک در تمامی این دربها هستند. در بعضی نمونهها مانند دربهای حرم حضرت شاهچراغ(ع)، از گل نیلوفر نیز بهره بردهاند که نشان از تأثیرپذیری هنرمند از نقوش تزئینی محیط پیرامونِ خلق اثر دارد. نقوش جانوری، کاربرد کمی در این آثار داشته و تنها نقش جانوری در درب نقره حرم حضرت معصومه(س) بهکاررفته است. تحلیل نقوش نوشتاری بیانگر آن است که قلمهای خوشنویسی ثلث و نستعلیق بیشترین کاربرد در نگارش کتیبهها را داشته و آیات قرآنی و قصیدههایی با مضمون نعت و ستایش در تمامی نمونههای آماری قابلمشاهده است.