تحلیل نعت حضرت مصطفی(ص) در قصاید خاقانی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه خوارزمی
2 استاد گروه زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه خوارزمی
doi
10.22059/jpl.2017.225729.842چکیده
نعت حضرت رسول اکرم(ص) از زمان ظهور اسلام، هم فصل مشترک مذهبی– ادبی فرقههای مختلف دین اسلام است و هم فتحالباب دیوانهای اغلب شاعران عربی و فارسی است. در بلاغت فارسی و عربی، نعت، زیرگونة مدح معرفی شده است. خاقانی شروانی یکی از شاعران مداح زبان فارسی است که در دیوان خود و بهویژه در قصایدش، نعتیّههای فراوانی در قالب مدح سروده است. این پژوهش میکوشد به روش تحلیلی- توصیفی در قلمرو قصاید خاقانی، روشن کند که نعتیّههای وی دارای چه ساختار و مضمونی است و چه اغراض و ابزاری در این زیرگونة ادبی- بلاغی وجود دارد. با تأمل و دقّت در نعتیّههای فراوان خاقانی دریافتیم که این زیرگونة ادبی دارای مضامین و درونمایههای ژرف دینی است که با کمال صداقت و رعایت معیارهای اخلاقی، مستند به تاریخ، به دور از اغراقهای افراطی و با هدف التجا و تمسک به حضرت رسول(ص) در لحظات دشوار، شناسایی معارف و آموزههای دینی و مذهبی و ... سروده شده است.