فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

پژوهش حاضر کارایی بازی‌درمانی تحولی مبتنی بر دلبستگی را در اختلال آسیب‌دیدگی تحولی کودکان سنجید.   روش‌کار: این مطالعه‌ی از نوع نیمه‌آزمایشی با گروه شاهد بود که در سال 1388 در مشهد انجام گرفت. از مراجعه‌کنندگان به کلینیک فوق‌تخصصی اطفال بیمارستان ابن‌سینا و دکتر شیخ، 14 کودک 3 تا 9 ساله که مطابق معیارهای ون‌درکولک دچار اختلال آسیب‌دیدگی تحولی بوده و والدین ایشان رضایت به شرکت در مطالعه داشتند، به طور تصادفی به دو گروه شاهد و آزمون تقسیم شدند. مادران، پرسش‌نامه‌های یول جهت سنجش میزان تنش کودکان و تنش والدین-فرم کوتاه جهت بررسی تنش والدین را پاسخ گفتند. در پایان 10 جلسه بازی‌درمانی، والدین دو گروه مجددا آزمون‌ها را تکمیل نمودند. نتایج با استفاده از نرم‌افزار SPSS و آزمون‌های تی مستقل و زوجی و مجذور خی تحلیل شدند.   یافته‌ ها: تفاوتی بین دو گروه در متغیرهای جنس، سن و تحصیلات کودکان و سن و تحصیلات مادران وجود نداشت (05/0<P). تفاوت نمرات مقیاس یول، پرسش‌نامه‌ی تنش والدین-فرم کوتاه و زیرمقیاس پریشانی والد آن بین دو گروه پیش از انجام درمان، بدون معنی (به ترتیب 10/0=P، 34/0=P و 52/0=P) و پس از آن، معنی‌دار (به ترتیب 001/0>P، 01/0=P و 01/0=P) بود. تفاوت نمرات زیرمقیاس کودک مشکل بین دو گروه پیش و پس از انجام درمان، بدون معنی (به ترتیب 86/0=Pو 14/0=P) بود. نمره‌ی زیرمقیاس اختلال عملکرد در ارتباط کودک-والد در طی درمان در گروه آزمون تفاوت معنی‌دار یافت (01/0=P) ولی در گروه شاهد چنین نشد (52/0=P). نتیجه‌ گیری: بازی‌درمانی تحولی مبتنی بر دلبستگی باعث کاهش تنش تجربه شده توسط کودکان و مادران ایشان می‌شود.