جایگاه تجربة زیسته از منظر فلسفة بدن در فرایند طراحی و خلق مکان
نویسندگان
1 استادیار گروه معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد یادگار امام خمینی (ره) شهر ری.
2 کارشناس ارشد معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر اصفهان.
doi
10.22034/jpiut.2019.8023چکیده
با اوجگیری پیشرفتهای انسان در عصر انقلاب فناوری دیجیتال، تصویرگرایی در تمام ارکان زندگی اصالت یافته است. این امر در فرایند طراحی و خلق فضا و فرم معماری به نحوی گسترش یافته که دیدن تصاویر سهبعدی از پروژه، برای قضاوت و ساخت آن کفایت میکند. غفلت از سایر حواس موجب تقلیل سطح ادراک و آگاهی انسان از فضای ساختهشده گشته است. بنابراین میتوان پرسید: بدن چه نسبتی با فضا دارد و چگونه به آن پیوند میخورد؟ تجربة زیسته چه جایگاهی در فرایند خلق مکان دارد؟ در این پژوهش بر مبنای فلسفی تفسیرگرایی در پژوهش و با رویکرد کیفی به پرسشهای تحقیق پاسخ داده شده است. نتایج بحث نشان میدهد مؤلفههای سازندة فرایند طراحی و خلق مکان، زمانی اصالت وجودی مییابد که مبتنی بر «ابعاد وجودیِ ازلی-ابدی آدمی» ازجمله «تجربة زیستة» او «صور خیالین محفوظ در حافظة بدنمند» و «خاطرات جمعی و فردی» وی باشد. در ترسیم مدل فرایند طراحی، ارائة راهحلهای مسألة طراحی میباید پس از فهم دقیق برنامة عملکردی، سایت، برنامهریزی فیزیکی، بیدرنگ عزیمت خود به عالم خیال، خیال بینالاذهانی، اسطورهها و معنای استعاری حضور انسان را که در ضمیرناخودآگاه خود حسب تجربة زیستهاش نهفته دارد، آغاز کند.
