نقد و بررسی تفسیر اخلاقی از استنتاج زیباشناختی در اندیشه کانت
نویسندگان
1 دانشیار فلسفه هنر دانشگاه بوعلی سینا
2 دکترای فلسفه، دانشگاه بوعلی سینا
doi
10.22034/jpiut.2019.8008چکیده
نیاز به استنتاج در نقد سوم ناشی از ادعای اعتبار کلی و ضروری حکمی است که ابژکتیو نیست، بلکه سوبژکتیو و شخصی است. کانت در بخش استنتاج نقد قوه حکم در صدد پاسخگویی به این مساله است که چگونه یک حکم شخصی میتواند ضرورتاً برای همگان معتبر باشد؟ به عبارت دیگر حکم زیباشناسی که اساسا سوبژکتیو است چگونه میتواند همانند احکام عینی ادعای اعتبار کلیت داشته باشد؟ عدهای از مفسران کانتی با اعتقاد به عدم رضایت بخشی مباحث کانت در مورد استنتاج در بندهای رسمی بر آن شدهاند تا با پیوند دادن زیبایی با اخلاق مبنایی عینی و قابل سنجش برای حکم زیباشناختی فراهم سازند و از این طریق ادعای کلیت احکام زیباشناختی را تبیین نمایند. این مقاله ابتدا بر آن است تا ضمن بیان مباحث اصلی کانت در مورد استنتاج به بررسی قرائتهای مختلف تفسیر اخلاقی (از استنتاج) و نقد آن بپردازد. به نظر میرسد که اعتقاد به دیدگاه اخلاقی در بحث از استنتاج با نقض خودآیینی حکم و در نتیجه مشروط نمودن احکام ذوقی همراه خواهد بود.