ابیاتی نویافته از لامعی گرگانی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهران
2 استادیار گروه زبان و ادب فارسی دانشگاه تهران
doi
10.22059/jpl.2016.57806چکیده
لامعی گرگانی شاعر مطرح قرن پنجم هجری در دورۀ حکمرانی سلجوقیان بزرگ است. از آنجا که لامعی به دورهای تعلق دارد که میتوان آن را دورۀ انتقال فرهنگی از عصر غزنوی به عصر سلجوقی دانست، شاعر قابل اعتنایی است، همچنین به این دلیل که حجم شعر رسمی و درباری در دورۀ نخستِ سلجوقیان (عصر طغرل و البارسلان و ملکشاه) از دورۀ قبل و بعد کمتر است و او درحقیقت شاعر شاخص دربار سلجوقیان بزرگ و یگانه قصیدهسرایی است که وزیر خردگرا و بدفرجام سلجوقی، عمیدالملک کندری را مدح گفته است، دیوان کاملی از او در دست نداریم. نسخههایی ناقص از این دیوان باقی مانده است که تاریخ تحریر هیچیک از آنها از دورۀ قاجاریه فراتر نمیرود و اغلب از روی جنگها و تذکرهها فراهم آمدهاند. این دیوان ناقص بارها به چاپ رسیده است که البته با جستوجوی پژوهشگرانی چون سعید نفیسی، دبیرسیاقی و علیاشرف صادقی، حجم آن به حدود 1200 بیت رسیده است. با جستوجوی دقیقتر در منابع خطی، میتوان بخش دیگری از دیوان اشعار این شاعر کهن را بازسازی کرد. این مقاله با معرفی منابع تازۀ شعر لامعی در میان سفینهها، حاوی 52 بیت نویافته از این شاعر است.