ارائه الگوی پارادایمی عوامل موثر بر خودشیفتگی برند در صنعت ورزش
نویسندگان
1 استاد مدیریت ورزشی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
2 دانشیار مدیریت ورزشی،تهران مرکز، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 استاد تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 استادیار تربیت بدنی، واحد علوم و تحقیقات ، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
5 دانشجوی دکتری گروه مدیریت بازاریابی و رسانه ورزشی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی،تهران،ایران
doi
10.30473/arsm.2022.8707چکیده
پژوهش حاضر با هدف شناسایی عوامل موثر بر خودشیفتگی برند در صنعت ورزش ایران تدوین شده است.روش پژوهش کیفی، ازلحاظ استراتژی توصیفی-پیمایشی که براساس تئوری داده بنیاد مبتنی روش چارمز می باشد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه متخصصان حوزهی بازاریابی ورزشی و صاحبنظران مدیریت ورزشی و افراد صاحبنظر و آگاه در ارتباط با بازاریابی و برند بودند. تعداد 12نفر برای انجام مصاحبه عمیق با بهره گیری از تکنیک های هدفمند و گلوله برفی به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای تجزیهوتحلیل داده ها از تکنیکهای آماری توصیفی(درصد فراوانی،فرمول شنون) و تکنیک تحلیل محتوای پنهان در قالب استراتژی پدیدارشناسانه(کدگذاری باز و محوری)توسط نرم افزارMAXQDA18استفاده گردید. بر اساس نتایج، تعداد 11 مقوله اصلی شامل تعلق به برند (تجربه فرد، شیفتگی برند، وفاداری برند، احترام)، عوامل اجتماعی، هویت برند، نگرش به برند شامل(اعتبار برند، تصویر برند)، سلبریتیها، حامیان مالی، تبلیغات شامل(تبلیغات تجاری، تبلیغات شفاهی)، شهرت برند شامل(ادغام با ورزش، ماهیت برند)، خصوصیات اخلاقی و رفتاری شامل(رفتار مصرف کننده، ویژگی های بیولوژیکی، ویژگی های شخصیتی)، متفاوت سازی برند با سایر رقبا و عامل رسانه به عنوان عوامل موثر بر خودشیفتگی برند شناسایی شد.
