کاربرد توسعه نظریه فازی در تحلیل عدم‌قطعیت شاخص‌های سنجش عملکرد سامانه تأمین آب

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری گروه مهندسی عمران، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه قم، قم، ایران.

2 دانشیار گروه مهندسی عمران، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه قم، قم، ایران.

doi
چکیده

هدف از پژوهش حاضر، محاسبه شاخص‌های سنجش عملکرد سامانه تأمین آب برمبنای دیدگاه احتمالات کلاسیک و فازی با استفاده از سه تابع عضویت مختلف فازی تحت سناریوهای اقلیمی در بازه پایه (2001-1977) و آینده (2040-2015) در حوضه آبریز مارون است. ابتدا اثرات تغییر اقلیم بر دما و بارش با مدل‌های اقلیمی گزارش پنجم هیأت بین‌المللی تغییر اقلیم (IPCC) تحت سناریوهای RCP 2.6، RCP 4.5 و RCP 8.5 بررسی و تغییرات آبدهی مخزن با ANN و آب مورد نیاز آبیاری با Cropwat در (2040-2015) برآورد شدند. سپس، سامانه تأمین آب با WEAP که هدف آن بیشینه‌سازی آب تحویل‌شده به نقاط نیاز براساس قیدهای تعریف‌شده، مدل‌سازی و شاخص‌های سنجش عملکرد سامانه تأمین آب قطعی و فازی محاسبه شدند. نتایج نشان می‌دهند که دما در آینده نسبت به پایه تحت RCP 2.6 ،RCP 4.5 و RCP 8.5 به‌ترتیب 19، 20، 21 درصد افزایش و بارش تحت RCP 2.6، RCP 4.5 و RCP 8.5 به‌ترتیب 5 درصد کاهش و 14 و 15 درصد افزایش خواهد یافت. آب مورد نیاز آبیاری در آینده نسبت به پایه افزایش خواهد یافت، در حالی که جریان ورودی به مخزن، تحت RCP 2.6 و RCP 4.5 کاهش و تحت RCP 8.5 افزایش خواهد یافت. هم‌چنین نتایج نشان می‌دهند که (1) برگشت‌پذیری و آسیب‌پذیری در محیط فازی با توابع عضویت فازی گوسین و نمایی نسبت به محیط قطعی افزایش می‌یابد، (2) انتخاب نوع تابع عضویت فازی، اهمیت زیادی در استخراج نتایج دارد به‌طوری که توابع عضویت فازی دارای هسته فازی در مسائل مدیریت منابع آب، عملکرد بسیار مناسبی دارند.