اثر سامانههای بندالی بر خشکسالیهای ایران (مطالعه موردی: آذر و دی 1393)
نویسندگان
1 دکتری آب و هواشناسی، گروه جغرافیای طبیعی دانشگاه اصفهان.
2 دانشیار هیدرواقلیم گروه جغرافیای طبیعی دانشگاه اصفهان.
3 دکتری آب و وهواشناسی، گروه جغرافیای طبیعی دانشگاه اصفهان.
doi
چکیده
خشکسالیها مهمترین چالش در تامین منابع آب ایران هستند. در این پژوهش به منظور شناخت مکانیسم همدید رخداد خشکسالیهای اقلیمی ایران از دادههای روزانه و ماهانه بارش ایستگاههای هواشناسی مراکز استانها (نمونه) و دادههای واکاویی شده NCAR دوره زمانی 2015-1960 استفاده گردید. در ابتدا با روش تفاضل از میانگین و نسبتها دورههای خشک ایستگاهها شناسایی شدند. همچنین برای تعیین سامانههای بندالی از نمایه تیبالدی- مولتنی و برای شناسایی سامانههای بندالی، فیلترهای سهگانه کمی، حدی و تداوم استفاده شد. کاهش بارش یا عدم ریزش آن در دورههای زمانی 20 روزه و بیشتر فصل سرد منجر به ایجاد خشکسالیهای شدید و بسیار شدید در ایران میشود. بررسی همدید در نمونه مطالعاتی نشان داد منطقه اقیانوس اطلس- اروپا (به عنوان منطقهی مؤثر بر عملگرهای همدید مؤثر بر بارش ایران ) و اقیانوس آرام بیشترین فراوانی سامانه بندالی را دارند. با استقرار سامانههای بندالی در فصل سرد سال ضخامت جو (500-1000 هکتوپاسکال) 10 تا 30 ژئوپتانسیل متر افزایش یافته و بادهای شرقی بجای بادهای غربی بر جو ایران استیلا دارند. این تغییر جهت بادهای منجر به عدم ورود سامانههای مانند امواج کوتاه، رودباد قطبی و جبهه قطبی به محدوده همدید ایران است. بنابراین با شکل گیری سامانههای بندالی و شرایط همدید ناشی از آنها خشکسالی در سال آبی پیش رو قطعی شده و میتوان با تمهیدات لازم مبتنی بر مدیریت ریسک و آیندهنگری از خسارات ناشی از خشکسالی کاست.