تعیین آسیبپذیری اکولوژیکی شهرستان طرقبۀ شاندیز با استفاده از روش عینی آسیب پذیری
نویسندگان
1 استادیار گروه محیطزیست، دانشکدۀ منابع طبیعی، دانشگاه تهران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد، دانشکدۀ منابع طبیعی، دانشگاه تهران
3 استادیار گروه محیطزیست، دانشکدۀ منابع طبیعی، دانشگاه تهران
doi
10.22059/jne.2015.54949چکیده
تجربۀ پیامدهای ناشی از توسعۀ بی قید و شرط و توجهنکردن به محیط زیست در گذشته، سبب شده است که امروزه بشر دریابد یگانه راه حفظ منابعطبیعی در بلندمدت، توجه به محدودیتها و توان طبیعی محیط زیست است. یکی از اقدامات مهم برای در نظر گرفتن این محدودیتها در برنامهریزیهای مدیریتی و توسعه، تعیین آسیبپذیری اکولوژیکی اکوسیستمها است تا با شناسایی مناطق حساس و آسیبپذیر، از انجام پروژههای عمرانی و توسعۀ فراتر از حد توان در این مناطق، جلوگیری کرد و آنها را به سمت مناطق مقاوم و دارای آسیبپذیری کمتر هدایت کرد. موقعیت طبیعی مناسب شهرستان طرقبۀ شاندیز در استان خراسان رضوی، سبب شده است که این منطقه در سالهای اخیر بستر انواع توسعه و ساختوسازهایی مانند شهرکسازی و ویلاسازی که عمدتاً با هدف توسعۀ گردشگری صورت میگیرد، شود. هدف از این پژوهش تعیین و طبقهبندی آسیبپذیری اکولوژیکی در این منطقه با استفاده از روش عینیتگراست. برای این منظور کل شهرستان به 94 شبکۀ 1600 هکتاری تقسیم شد و آسیبپذیری اکولوژیکی با استفاده از نقشههای شیب، جهت جغرافیایی، ارتفاع از سطح دریا، عمق خاک، تراکم پوشش گیاهی، اقلیم و زمینشناسی، تعیین و طبقهبندی شد. نتایج بهدستآمده نشان داد که درمجموع 21/19 درصد از مساحت شهرستان در طبقۀ آسیبپذیر، 35/53 درصد در طبقۀ حساس، 14/18 درصد در طبقۀ نیمهحساس و 28/9 درصد از منطقه نیز در طبقۀ مقاوم قرار دارد.