بررسی استفاده از شبیه‌سازی مدل‌های آب و هوایی در پیش‌بینی بارش‌های طراحی به جای برونداد مدل‌های تغییر اقلیم (مطالعه موردی: تهران، ایستگاه مهرآباد)

نویسندگان

1 دانش‌آموخته کارشناسی ارشد، گروه مهندسی آب، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه بین‌المللی امام خمینی (ره).

2 استاد دانشگاه بینالمللی امام خمینی (ره)، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، گروه مهندسی آب، قزوین، ایران.

doi
چکیده

با توجه به گرم شدن زمین و بروز پدیده تغییر اقلیم و اثر آن بر متغیرهای هواشناسی بخصوص بارش­های حدی که پارامتر اساسی در طراحی­ زیرساخت‌­های شهری و مدیریت منابع آب است، مطالعات در این حوزه از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است. در حال حاضر، پیش‌­بینی­ بارش‌های آینده با استفاده از برونداد مدل­های تغییر اقلیم امکان‌پذیر می­باشد که با مشکلات عدیده­ای من‌جمله عدم دسترسی آسان، بزرگ مقیاس بودن و نیاز به ریزمقیاس‌نمایی مکانی و زمانی، افزایش خطا و تحمیل ریسک بالا به سازه‌های مدیریت سیل شهری، روبرو می­‌باشند. لذا، بکارگیری مدل تولید داده آب و هوایی که با استفاده از داده‌های مشاهداتی و ثبت شده توانایی مدل­‌های اقلیمی در شبیه­‌سازی­ بارش­‌های آینده را داشته باشد، مورد توجه ایــن پــژوهش قــرار گـــرفته است. در مطالعه حاضر، مدل ناپارامتریK-NN WG بکار گرفته شد که با استفاده از دو مکانیزم برزدن و ایجاد آشفتگی اقدام به تولید داده­‌هایی خارج از محدوده مشاهداتی می‌نماید. در این مدل از داده­‌های بارش کوتاه‌‎مدت مشاهداتی ایستگاه مهرآباد با تداوم­‌های 10 دقیقه تا 3 ساعت برای پیش‌­بینی بارش کوتاه‌مدت در آینده استفاده شد و نتایج آن با خروجی مدل اقلیمی منطقه‌­ای PRECIS برای سال­‌های 2100 -2070 تحت سناریوهای انتشار A2 و B2 مقایسه گردید. نتایج، اولاً نشان‌دهنده افزایش شدت­ بارش­‌های آینده نسبت به حال و ثانیاً اثبات کننده‌ توان‌مندی مدل تولید داده آب و هوایی مورد استفاده در پژوهش در مقایسه با برونداد مدل منطقه‌­ای PRECIS می‌­باشد. این نتایج با استفاده از آزمون‌های آماری مناسب ارزیابی شد.