بررسی استفاده از شبیهسازی مدلهای آب و هوایی در پیشبینی بارشهای طراحی به جای برونداد مدلهای تغییر اقلیم (مطالعه موردی: تهران، ایستگاه مهرآباد)
نویسندگان
1 دانشآموخته کارشناسی ارشد، گروه مهندسی آب، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی (ره).
2 استاد دانشگاه بینالمللی امام خمینی (ره)، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، گروه مهندسی آب، قزوین، ایران.
doi
چکیده
با توجه به گرم شدن زمین و بروز پدیده تغییر اقلیم و اثر آن بر متغیرهای هواشناسی بخصوص بارشهای حدی که پارامتر اساسی در طراحی زیرساختهای شهری و مدیریت منابع آب است، مطالعات در این حوزه از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است. در حال حاضر، پیشبینی بارشهای آینده با استفاده از برونداد مدلهای تغییر اقلیم امکانپذیر میباشد که با مشکلات عدیدهای منجمله عدم دسترسی آسان، بزرگ مقیاس بودن و نیاز به ریزمقیاسنمایی مکانی و زمانی، افزایش خطا و تحمیل ریسک بالا به سازههای مدیریت سیل شهری، روبرو میباشند. لذا، بکارگیری مدل تولید داده آب و هوایی که با استفاده از دادههای مشاهداتی و ثبت شده توانایی مدلهای اقلیمی در شبیهسازی بارشهای آینده را داشته باشد، مورد توجه ایــن پــژوهش قــرار گـــرفته است. در مطالعه حاضر، مدل ناپارامتریK-NN WG بکار گرفته شد که با استفاده از دو مکانیزم برزدن و ایجاد آشفتگی اقدام به تولید دادههایی خارج از محدوده مشاهداتی مینماید. در این مدل از دادههای بارش کوتاهمدت مشاهداتی ایستگاه مهرآباد با تداومهای 10 دقیقه تا 3 ساعت برای پیشبینی بارش کوتاهمدت در آینده استفاده شد و نتایج آن با خروجی مدل اقلیمی منطقهای PRECIS برای سالهای 2100 -2070 تحت سناریوهای انتشار A2 و B2 مقایسه گردید. نتایج، اولاً نشاندهنده افزایش شدت بارشهای آینده نسبت به حال و ثانیاً اثبات کننده توانمندی مدل تولید داده آب و هوایی مورد استفاده در پژوهش در مقایسه با برونداد مدل منطقهای PRECIS میباشد. این نتایج با استفاده از آزمونهای آماری مناسب ارزیابی شد.