پهنهبندی آسیبپذیری نوار ساحلی استان سیستان و بلوچستان براساس کانونهای تهدیدکننده
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری محیط زیست، دانشگاه ملایر
2 دانشجوی دکتری محیط زیست دانشکدۀ منابع طبیعی، دانشگاه تهران
3 دانشجوی دکتری محیط زیست، دانشگاه کوئینزلند استرالیا
4 دانشیار گروه محیط زیست، دانشکدۀ منابع طبیعی، دانشگاه تهران
doi
10.22059/jne.2014.52728چکیده
موقعیت اکوتونی سواحل اگرچه موجب میشود این مناطق از تنوع و غنای بیولوژیک هر دو سیستم دریایی و زمینی بهرهمند شوند، درعینحال در معرض تهدید آلودگیها و عوامل مخرب هر دو سیستم نیز قرار میگیرند. از اینرو، مناطق ساحلی از جمله آسیبپذیرترین بخشهای اقیانوسی به شمار میروند. افزایش و رشد جمعیت، شهرنشینی، صنعتی شدن و گردشگری مهمترین عوامل در افزایش فشار بر مناطق ساحلی و دریایی هستند. شناسایی مناطق اثرگذار و نیز مناطق آسیبپذیر و اعمال سیستم مدیریتی متناسب، از جمله راهکارهای مؤثر برای پیشگیری از تخریب هرچه بیشتر مناطق ساحلی است. پژوهش حاضر که با هدف پهنهبندی آسیبپذیری نوار ساحلی سیستان و بلوچستان (که نیمی از کرانههای دریای عمان را به خود اختصاص داده است) براساس کانونهای تهدیدکننده و با بهرهگیری از کاربرد تحلیل سلسلهمراتبی (AHP) و تلفیق لایهها در محیط نرمافزار ArcGIS انجام شد، نشان داد جنوب شرقی خلیج چابهار تا امتداد آن به سمت شرق مهمترین پهنۀ آسیبپذیر ساحلی است که به مدیریت فعالیتهای سازگار، برنامۀ پایش، آموزش و طرح مشارکت برای بهسازی نیازمند است.