پهنه‏بندی آسیب‌پذیری نوار ساحلی استان سیستان و بلوچستان بر‌اساس کانون‏های تهدید‌کننده

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری محیط زیست، دانشگاه ملایر

2 دانشجوی دکتری محیط زیست دانشکدۀ منابع طبیعی، دانشگاه تهران

3 دانشجوی دکتری محیط زیست، دانشگاه کوئینزلند استرالیا

4 دانشیار گروه محیط زیست، دانشکدۀ منابع طبیعی، دانشگاه تهران

doi
10.22059/jne.2014.52728
چکیده

موقعیت اکوتونی سواحل اگرچه موجب می‏شود این مناطق از تنوع و غنای بیولوژیک هر دو سیستم دریایی و زمینی بهره‏مند شوند، در‌عین‌حال در معرض تهدید آلودگی‏ها و عوامل مخرب هر دو سیستم نیز قرار می‏گیرند. از این‏رو، مناطق ساحلی از جمله آسیب‏پذیرترین بخش‏های اقیانوسی به شمار می‏روند. افزایش و رشد جمعیت، شهرنشینی، صنعتی شدن و گردشگری مهم‌ترین عوامل در افزایش فشار بر مناطق ساحلی و دریایی هستند. شناسایی مناطق اثرگذار و نیز مناطق آسیب‏پذیر و اعمال سیستم مدیریتی متناسب، از جمله راهکارهای مؤثر برای پیشگیری از تخریب هرچه بیشتر مناطق ساحلی است. پژوهش حاضر که با هدف پهنه‏بندی آسیب‏پذیری نوار ساحلی سیستان و بلوچستان (که نیمی از کرانه‏های دریای عمان را به خود اختصاص داده است) بر‌اساس کانون‏های تهدید‌کننده و با بهره‏گیری از کاربرد تحلیل سلسله‌مراتبی (AHP) و تلفیق لایه‏ها در محیط نرم‌افزار ArcGIS انجام شد، نشان داد جنوب شرقی خلیج چابهار تا امتداد آن به سمت شرق مهم‌ترین پهنۀ آسیب‏پذیر ساحلی است که به مدیریت فعالیت‌های سازگار، برنامۀ پایش، آموزش و طرح مشارکت برای بهسازی نیازمند است.