عدم قطعیت در محاسبه شاخص خشکسالی هیدرولوژیکی با کاربرد توزیع گاما (مطالعه موردی: حوضه آبریز دریاچه ارومیه)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مهندسی عمران-منابع آب، دانشگاه آزاد واحد شهر قدس، تهران.
2 استاد دانشکده فنی و مهندسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهر قدس، تهران.
3 گروه مهندسی عمران، واحد شهر قدس، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
چکیده
هدف از این پژوهش، تحلیل عدم قطعیت ناشی از فرض برازش توزیع گاما بر سری زمانی دادههای آبدهی در محاسبه شاخص خشکسالی هیدرولوژیکی (SDI) میباشد. با کاربرد سری زمانی دادههای آبدهی ماهانه و سالانه در 30 ایستگاه هیدرومتری واقع در حوضه آبریز دریاچه ارومیه، کارایی توزیع گاما در برازش دادههای آبدهی بررسی شد. نتایج نشانداد توزیع گاما در برازش سری دادههای آبدهی تنها در 1/5درصد کل حالات به عنوان توزیع برتر شناخته شد. بواسطه آزمون کلموگروف-اسمرینوف، اختلاف معنیدار بین توزیع تجربی دادههای آبدهی و توزیع گاما در 25 درصد حالات مشاهده گردید که این میزان در ماههای ابتدایی و انتهای سال آبی تا حدود 57 درصد نیز افزایش مییابد. در مقابل توزیع Wakeby در 31 درصد حالات به عنوان برترین توزیع در برازش سری دادههای آبدهی، شناخته شد. بیشترین جابهجایی طبقات خشکسالی هیدرولوژیکی با کاربرد توزیع احتمالاتی Wakeby نسبت به توزیع گاما درمقیاس ماهانه مربوط به ایستگاه قبقلو در ماه مرداد 96 درصد و در مقیاس سالانه مربوط به ایستگاه قاسملو 54 درصد، مشاهده گردید. ملاحظه گردید با محاسبه SDI بر مبنای توزیع Wakeby نسبت به توزیع گاما، بیشترین فراوانی جابهجایی در مقیاسهای سالانه و ماهانه مربوط به طبقه نرمال و بهترتیب معادل 25 و 43 درصد است.