شک و یقین در ویتگنشتاین متاخر

نویسندگان

1 استادیار فلسفه دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)`، قزوین، ایران.

2 کارشناس ارشد فلسفه و حکمت اسلامی، دانشگاه بین  المللی امام خمینی، قزوین، ایران.

doi
چکیده

ویتگنشتاین متاخر، با تمایز نهادن میان معرفت و یقین رویکرد جدیدی را در نقد شکاکیت مطرح کرده است. او یقین را امری مقدم بر شک و معرفت می داند. به باور وی صورت ابتدایی بازی زبانی، یقینی است که بی نیاز از هرگونه توجیه و دلیل است. به زعم ویتگنشتاین، برخی از گزاره ها وجود دارند که در عین این که شک در آنها محال است ادعای معرفت به آنها نیز بی معناست. ویتگنشتاین، این گزاره ها را گزاره های محوری می نامد و معتقد است تصویر ما از جهان با تکیه بر آنها ساخته می شود. این گزاره های محوری، مبنای بازیهای زبانی ما و اساس هرگونه تحقیق و پژوهشی هستند که به دست ما انجام می گیرد. ویتگنشتاین متاخر، یقینی بودن این گزاره ها را به منزله خطاناپذیر بودن یا مطابقت آنها با واقع نمی داند، بلکه به باور وی، یقین به آنها ناشی از طرز تلقی افراد است ولزومی ندارد مطابق با واقع باشد.

کلیدواژه‌ها