ارایه مدل بهینه توسعه یکپارچه شهری در استان تهران
نویسندگان
1 گروه محیط زیست و انرژی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات تهران
2 گروه محیط زیست و انرژی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات تهران
3 گروه محیط زیست، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان
4 گروه مهندسی سیستم اطلاعات جغرافیایی، دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی
doi
10.22059/jne.2012.29791چکیده
توسعه شهری لگام گسیخته اثرات سوئی را بر ساختار طبیعت و منابع طبیعی وارد میسازد و منجر به پیامدهای منفی اقتصادی- اجتماعی و اکولوژیکی میگردد. لذا، مطالعات جامعی جهت پشتیبانی مدیریت توسعه شهری در سطح جهان و بالاخص کشورهای در حال توسعه مورد نیاز است. در ایران نیز همچون سایر کشورهای در حال توسعه، شهرگرایی و توسعه شهری روند رو به رشدی دارد. در کانون این تغییرات، استان تهران قرار دارد که به دلیل تمرکز امکانات و تسهیلات، شاهد مهاجرتهای غیر اصولی و رشد روز افزون جمعیت و نهایتاً ساختوسازهای بدون برنامه و تغییرات زیاد در ساختار فضایی شهر بوده است. لذا، هدف اصلی این مطالعه تحلیل تناسب زمین برای کاربری توسعه شهری در استان تهران با استفاده از رویکرد نظاممند و یکپارچه بومشناختی- اقتصادی- اجتماعی میباشد. روش مورد استفاده و مدل ارایه شده در این تحقیق، میتواند به عنوان یکی از تلاشهای نوین در مطالعات تحلیل تناسب زمین و همچنین به عنوان نمونهای جهت دستیابی به توسعه پایدار شهری و ساماندهی توسعه فیزیکی در ایران، محسوب گردد. در این مطالعه، با استفاده از روش ترکیب خطی وزندار و در محیط سامانه اطلاعات جغرافیایی، تناسب زمین برای توسعه شهری بر پایه 15 معیار مختلف مشتمل بر ویژگیهای بوم شناختی- اقتصادی- اجتماعی محاسبه شده است. برای وزندهی معیارها از روش فرآیند تحلیل سلسله مراتبی و به منظور دستیابی به توافق جمعی در این فرایند، از نظرات ده کارشناس بهره گرفته شده است. نهایتاً، نقشه تناسب زمین که نشاندهنده نواحی اولویتدار و مناسب برای توسعه شهری است، ارایه شده است. این نواحی شامل شش پهنه با وسعت و تناسب مناسب در قسمتهای جنوبی استان میباشد که میتواند مورد استفاده برنامهریزان شهری و تصمیمگیرندگان فضایی قرار گیرد. نتایج این تحقیق به دلیل نظاممندی و ویژگی تکرارپذیر خود میتواند زمینهای برای تعامل سازنده میان بازیگران اصلی صحنه توسعه شهری و دستیابی به توافق جمعی فراهم آورد.