تحلیل روایتشناختی زمان در داستان زکریا(ع) در قرآن کریم بر اساس نظریه ژرار ژنت
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیات عربی دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران
doi
10.30512/kq.2023.18443.3426چکیده
روایت زمان، یکی از مباحث مهم در علم روایت شناسی است. ژرار ژنت بزرگترین نظریهپرداز مبحث زمان در روایت، جامعترین بحث را در این خصوص مطرح کرده است. وی مسیر گردش داستان از زمان تقویمی به زمان روایی را در سه مقوله «نظم»، «تداوم» و «بسامد» بررسی کرده است. پژوهش حاضر درصدد است تا به شیوه توصیفی ـ تحلیلی مؤلفههای زمان روایی را در داستان زکریا (ع) در قرآن بررسی کند و چگونگی کاربرد عنصر زمان در این داستان را تبیین نماید. نتایج پژوهش نشان میدهد که در مؤلفه نظم، پیشواززمانی و بازگشتزمانی در داستان زکریا (ع) بسیار به کار رفتهاند؛ اما پیشواززمانی نسبت به بازگشتزمانی، بیشترین میزان را به خود اختصاص داده است و در درجه اول قرار دارد. در مؤلفه تداوم نیز، گفتگو، خلاصه و حذف در داستان نمود بیشتری دارد و بسامد غالب در داستان، از نوع مکرّر است.