تقدم انذار بر تبشیر در بیان قرآن کریم
نویسندگان
1 استادیار گروه معارف اسلامی، دانشگاه یزد
2 استادیار گروه معارف اسلامی، دانشگاه یزد
doi
10.30512/kq.2022.17851.3308چکیده
«انذار و تبشیر» از واژگان پرکاربرد در سیرة تبلیغی انبیاء الهی هستند. سوال پژوهش حاضر آن است که از نگاه قرآن کریم چه نسبتی بین انذار و تبشیر در مقام عمل و اجرا وجود دارد؟ مقالة حاضر برای پاسخ به این پرسش، به بازخوانی قرآن کریم با این نگاه و با استفاده از منابع کتابخانهای به روش توصیفی- تحلیلی پرداخته است. یافتههای پژوهش نشان میدهد که از نگاه قرآن در مقام عمل، از میان سه فرض احتمالی، یعنی همزمانی انذار و تبشیر، مقدم بودن تبشیر بر انذار و بالعکس، انذار تقدم رتبی بر تبشیر دارد. زیرا برای دستیابی به بشارتهای خداوند، لازم است انذارها در انسان اثر بگذارد همچنین انبیاء الهی نیز در قرآن به عنوان منذر تبلیغ را انجام دادهاند. در چند آیهای هم که در آنها بشارت بر انذار مقدم شده موضوعشان یکسان نیست. به عبارت دیگر، انبیاء الهی نسبت به جریان مجرم، منذر و نسبت به جریان مومن، مبشر بودند.