تجزیه و تحلیل استراتژی نوآورانه برنامهریزی محیط زیست با رویکرد HSE در صنعت پتروشیمی
نویسندگان
1 دکترای برنامه ریزی محیط زیست، پردیس البرز، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 دانشیار، گروه مهندسی محیط زیست، دانشکده محیط زیست، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
3 استاد، گروه مهندسی محیط زیست، دانشکده محیط زیست، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
4 استادیار، گروه برنامه ریزی محیط زیست، دانشکده محیط زیست، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
چکیده
مقالۀ حاضر، پژوهشی علمی - تحلیلی است که به منظور تجزیه تحلیل و تدوین استراتژی نوآورانه برنامهریزی حفظ محیط زیست با رویکرد HSE و در قالب مطالعۀ موردی سازمان منطقه ویژه اقتصادی پارس (عسلویه) انجام گرفته است. در نخستین گام این پژوهش، عوامل کلان و کلیدی تأثیرگذار بر توسعۀ برنامه HSE تبیین و در گام بعدی عوامل استراتژیک موجود در هر زمینه با تعیین اهمیت نسبی و تعیین ارزش راهبردی آنها بر طبق الگوی پیادهسازی ماتریسهای ارزیابی عوامل خارجی و داخلی، با استفاده از تکنیک دلفی و توسط پرسشنامهای با سؤالهای بسته پاسخ (در طیف لیکرت با پنج درجه) مورد ارزیابی قرار گرفته است. به این ترتیب عوامل استراتژیک برونسازمانی و درونسازمانی رتبهبندی شده و مهمترین فرصتها، تهدیدها، نقاط قوّت و ضعفهای سازمان، در راستای توسعۀ حفاظت محیط زیست بر پایه HSE معرفی شده است. درنهایت نیز به کمک ابزار تعیین موقعیت استراتژیک و تدوین استراتژی، راهبردهایی در دو گروه عمده و خاص سازمان منطقه ویژه اقتصادی پارس (عسلویه)، تدوین و ارائه شده است. از مجموع عملکرد عوامل استراتژیک نتیجه میشود که به طور کلّی سازمان منطقه ویژه اقتصادی پتروشیمی، به لحاظ استراتژیک در موقعیت غلبۀ فرصتها بر تهدیدات و غلبۀ نقاط ضعف بر قوّتها قرار دارد. از این رو میتوان با اجرای «استراتژیهای فرصت - ضعف»، از مزیتهایی نهفته در فرصتها، در جهت جبران نقاط ضعف سازمان استفاده کرد.
