بررسی و بهینه سازی فرآیند لپنکاری تخت با استفاده از الگوریتم ژنتیک چند هدفه با رویکرد مرتب سازی نامغلوب
نویسندگان
1 گروه مهندسی مکانیک، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران
2 دانشیار /مهندسی مکانیک، دانشکده مهندسی، دانشگاه بیرجند، ایران
doi
10.22060/mej.2018.14421.5853چکیده
فرآیند لپنکاری یکی از مهمترین فرآیندهای پرداختکاری به منظور رسیدن به سطوحی با تختی بالا است. در این مقاله در فرآیند لپنکاری تخت یک طرفه، اثر پارامترهای اندازه ذرات ساینده، درصد وزنی ذرات ساینده در دوغاب لپنکاری و فشار لپنکاری بر نرخ برداشت ماده، تختی و زبری سطح قطعات لپنکاری شده مورد بررسی قرار گرفته است. آزمایشها توسط دستگاه لپنکاری لپ مستر 15 و بر روی قطعاتی از جنس فولاد 440c انجام شدهاند. مهمترین مشکل در فرآیندهای لپنکاری، پایین بودن نرخ برداشت ماده است که سبب افزایش هزینه و زمان تولید میگردد. بنابراین در فرآیندهای لپنکاری، انتخاب شرایطی که بتواند علاوه بر تولید قطعاتی با دقتهای هندسی و زبری سطح موردنیاز، نرخ برداشت ماده بالایی نیز داشته باشد بسیار مهم و ضروری است. در این مقاله برای اولین بار با استفاده از الگوریتم بهینهسازی چندهدفه ژنتیک با رویکرد مرتبسازی نامغلوب به بهینهسازی همزمان نرخ برداشت ماده، زبری سطح و تختی قطعات لپنکاری شده پرداخته و بهینه پارتو مربوطه، بدست آورده شده است. نتایج بدست آمده نشان میدهند که این الگوریتم بهینهسازی ابزاری مفید و قدرتمند برای بهینهسازی همزمان نرخ برداشت ماده، زبری سطح و تختی قطعات لپنکاری شده است و با استفاده از این الگوریتم بهینهسازی میتوان قطعاتی با زبری سطح و تختی مورد نیاز را با نرخ برداشت ماده بالا تولید کرد. در نتیجه با استفاده از این الگوریتم بهینهسازی علاوه بر ایجاد قطعاتی با کیفیت مطلوب، هزینه و زمان تولید نیز کاهش مییابد.
