اسلوبهای ردیه (پندارشکنی) در قرآن کریم
نویسندگان
1 دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشکده الهیات و معارف اهل بیت (ع)، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
2 استاد گروه علوم قرآن و حدیث دانشکده الهیات و معارف اهل بیت (ع)، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.
3 دانشجوی دکتری تخصصی الهیات و معارف اسلامی– علوم قرآن و حدیث، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)
doi
10.30512/kq.2021.15590.2932چکیده
باور و پندار و تصور، حاصل فعالیت ذهن انسان در برخورد با مسائل و رویدادهای پیرامون آن بوده و تحت تأثیر عوامل مختلفی از جمله، محیط، آداب و رسوم، اخبار گذشتگان میباشد. این برداشت فکری میتواند صحیح و اثربخش در مسیر سعادت انسان بوده و یا اشتباه و مخرب و عامل ویرانگری فضایل بشری گردد. در پهنه تربیت اسلامی یکی از مباحث بااهمیت، مبارزه با توهمات غلط بشری است. در این مقاله اسلوبهای گفتگویی و تعجبی و تحدیگونه و مقایسهای بررسی گردیده، به نتایجی دست یافته است که مهمترین آنها عبارتاند از: در غالب موارد، ردیه با استفاده از آموزش غیرمستقیم صورتگرفته که در آیات حاوی ساختارهای گفتگویی و تحدیگونه از آموزش با واسطه بیانی پیامبر اسلام (ص) و در آیات حاوی ساختار مقایسهای دوسویه از آموزش با واسطه دیگران استفاده شده است. لحن و نوع گویش در این گروه از آیات و آیات همسیاق آنها در اغلب موارد گویش انتقادی و توبیخی شدید است که به نظر میرسد، مخاطب گمراه و معاند این آیات که عموماً اهل کتاب و مشرکان و کافران و منافقان میباشند، در پندارهای سقیم خود و پیروی جاهلانه از عادات گذشتگان خود پافشاری نمودهاند؛ ازاینرو، قرآن کریم با لحن تهدیدی درصدد تأثیرگذاری بیشتر و ایجاد تنبه در اذهان آنها میباشد. در ساختار «لایَسْتَوی» که مخاطبان آن مسلمانان هستند، کلام وحی با رویکرد حمایتی و تشویقی به دنبال رد تصورات و پندارهای ناصحیح بهصورت تلویحی بهوسیله تثبیت باورهای صحیح میباشد.