نقش میانجی‌گری انگیزش تحصیلی در پیش‌بینی درگیری تحصیلی دانش‌آموزان بر اساس خودکارآمدی و خوش‌بینی تحصیلی

نویسندگان

1 استادیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه فرهنگیان ، شیراز، ایران.

doi
10.48310/reek.2024.16396.1300
چکیده

پیشینه و اهداف: هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش میانجی­گری انگیزش تحصیلی، در پیش‌بینی درگیری تحصیلی دانش­آموزان، براساس خودکارآمدی و خوش­بینی تحصیلی در دانش­آموزان پایه ششم ابتدایی  است. روش ­ها: شرکت­کنندگان شامل 322 نفر (164 پسر، 158 دختر) از دانش­آموزان پایه ششم دوره ابتدایی نواحی چهارگانه شهر شیراز هستند که بر اساس روش­ نمونه­گیری تصادفی ‌خوشه­ای انتخاب شدند و مقیاس خودکارآمدی تحصیلی پاتریک، هیکس و ریان (1997)، پرسشنامه خوش­بینی تحصیلی اسچنن- موران و همکاران (2013)، پرسشنامه درگیری تحصیلی ریو و تسنگ (2011) و مقیاس انگیزش تحصیلی هارتر (1981) را تکمیل کردند. جهت آزمون فرضیه­های پژوهش، از شیوه تحلیل مسیر استفاده شد. یافته ­ها: نتایج حاصل از پژوهش نشان داد که متغیر خودکارآمدی تحصیلی و خوش­بینی تحصیلی، اثر  مستقیم معنی­داری بر درگیری تحصیلی دارد. علاوه بر این، انگیزش تحصیلی، در رابطه بین خودکارآمدی تحصیلی و خوش­بینی تحصیلی با درگیری تحصیلی، نقش واسطه­ای دارد. نتیجه‌گیری: به‌طور کلی نتایج پژوهش حاضر، نقش میانجی انگیزش تحصیلی، در رابطه بین خودکارآمدی تحصیلی و خوش­بینی تحصیلی با درگیری تحصیلی را مورد تأیید قرار داد که تلویحات نظری و کاربردی یافته­ها به بحث گذاشته شد. به لحاظ نظری، این پژوهش را می­توان گامی در جهت گسترش دانش موجود، درخصوص درگیری تحصیلی و عوامل مؤثر بر آن دانست. با استفاده از شیوه‌نامه­های آموزشی مناسب و مدون در زمینه خوش­بینی و خودکارآمدی تحصیلی، به ارتقای انگیزش و درگیری تحصیلی دانش­آموزان کمک بیشتری صورت خواهد‌گرفت.