نقش میانجیگری انگیزش تحصیلی در پیشبینی درگیری تحصیلی دانشآموزان بر اساس خودکارآمدی و خوشبینی تحصیلی
نویسندگان
1 استادیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه فرهنگیان ، شیراز، ایران.
doi
10.48310/reek.2024.16396.1300چکیده
پیشینه و اهداف: هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش میانجیگری انگیزش تحصیلی، در پیشبینی درگیری تحصیلی دانشآموزان، براساس خودکارآمدی و خوشبینی تحصیلی در دانشآموزان پایه ششم ابتدایی است. روش ها: شرکتکنندگان شامل 322 نفر (164 پسر، 158 دختر) از دانشآموزان پایه ششم دوره ابتدایی نواحی چهارگانه شهر شیراز هستند که بر اساس روش نمونهگیری تصادفی خوشهای انتخاب شدند و مقیاس خودکارآمدی تحصیلی پاتریک، هیکس و ریان (1997)، پرسشنامه خوشبینی تحصیلی اسچنن- موران و همکاران (2013)، پرسشنامه درگیری تحصیلی ریو و تسنگ (2011) و مقیاس انگیزش تحصیلی هارتر (1981) را تکمیل کردند. جهت آزمون فرضیههای پژوهش، از شیوه تحلیل مسیر استفاده شد. یافته ها: نتایج حاصل از پژوهش نشان داد که متغیر خودکارآمدی تحصیلی و خوشبینی تحصیلی، اثر مستقیم معنیداری بر درگیری تحصیلی دارد. علاوه بر این، انگیزش تحصیلی، در رابطه بین خودکارآمدی تحصیلی و خوشبینی تحصیلی با درگیری تحصیلی، نقش واسطهای دارد. نتیجهگیری: بهطور کلی نتایج پژوهش حاضر، نقش میانجی انگیزش تحصیلی، در رابطه بین خودکارآمدی تحصیلی و خوشبینی تحصیلی با درگیری تحصیلی را مورد تأیید قرار داد که تلویحات نظری و کاربردی یافتهها به بحث گذاشته شد. به لحاظ نظری، این پژوهش را میتوان گامی در جهت گسترش دانش موجود، درخصوص درگیری تحصیلی و عوامل مؤثر بر آن دانست. با استفاده از شیوهنامههای آموزشی مناسب و مدون در زمینه خوشبینی و خودکارآمدی تحصیلی، به ارتقای انگیزش و درگیری تحصیلی دانشآموزان کمک بیشتری صورت خواهدگرفت.