نقش واسطه‌گری خودکارآمدی تحصیلی در رابطه با خوش‌بینی تحصیلی و درگیری تحصیلی

نویسندگان

1 استادیار گروه علوم تربیتی،دانشگاه پیام نور،تهران،ایران

doi
10.48310/reek.2024.14943.1249
چکیده

پیشینه و اهداف: هدف از انجام این پژوهش بررسی رابطة بین خوش­بینی تحصیلی و درگیری تحصیلی با نقش ­واسطه­ گری خودکارآمدی تحصیلی در دانش‌آموزان پایة ششم شهر شیراز بود. روش: این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی-همبستگی است. جامعۀ آماری پژوهش، دانش ­آموزان پایة ششم ابتدایی شهر شیراز (3500 نفر) بود که با توجه به تعداد متغیرها و حداقل تعداد مورد نیاز و بر اساس جدول مورگان 401 نفر (191 پسر و 210 دختر) از دانش‌آموزان پایة ششم ابتدایی ناحیة یک تا چهار، به روش خوشه‌ای تصادفی انتخاب شدند و پرسشنامه‌های خوش‌بینی تحصیلی (پایایی 93/0)، خودکارآمدی تحصیلی (پایایی 92/0) و درگیری تحصیلی (پایایی96/0) را تکمیل کردند. روایی پرسشنامه­ ها با استفاده از روش روایی محتوایی و صوری تأیید شد. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از روش مدل‌یابی معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزارAmos  نسخه 24 استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که خوش‌بینی تحصیلی هم به‌صورت مستقیم (001/0= p ،17/0= β) و هم با واسطه‌گری خودکارآمدی بر درگیری تحصیلی دانش‌آموزان تأثیر داشت (004/0= p ،57/0= β). افزایش خوش‌بینی تحصیلی و خودکارآمدی دانش‌آموزان، با افزایش در میزان درگیری تحصیلی آنان همراه بود 001/0 >p. نتیجه‌گیری: می­توان نتیجه گرفت که با افزایش مؤلفه‌های خوش‌بینی تحصیلی و خودکارآمدی دانش‌آموزان، میزان درگیری تحصیلی دانش‌آموزان را می‌توان ارتقا داد.