بررسی میزان اثر بخشی قصهگویی بر کاهش ترسها و کمرویی در کودکان 3-8 ساله
نویسندگان
1 کارشناس ارشد مشاوره خانواده دانشکده علوم انسانی و اجتماعی دانشگاه اردکان
2 کارشناسی ارشد روانشناسی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه اردکان، اردکان ، ایران
3 استادیار گروه روان شناسی دانشکده علوم انسانی و اجتماعی دانشگاه اردکان
doi
10.30481/lis.2022.321933.1927چکیده
هدف: مطالعه حاضر بررسی میزان اثربخشی قصهگویی بر کاهش ترسهای دوران کودکی و کمرویی در کودکان است. روششناسی: روش پژوهش به شیوه پیشآزمون- پسآزمون است. جامعه این پژوهش شامل کودکان 3 تا 8 سال شهرستان اردکان است. نمونه مورد نظر با روش نمونهگیری تصادفی طبقهای انتخاب شد و افراد به دو گروه آزمایش و گواه گمارده شدند. حجم نمونه بر اساس جدول کوهن برای هر گروه، 25 نفر انتخاب شد. ابزار گردآوری اطلاعات مقیاسهای سنجش ترس کودکان و مقیاس کمرویی چک و بریگز بودند. ابتدا بر روی هر دو گروه پیشآزمون اجرا گردید؛ سپس مداخله آزمایشی قصه درمانی، به شیوه گروهی به اجرا درآمد و پس از اتمام برنامه درمانی، پسآزمون اجرا شد. یافتهها: در این پژوهش پس از گردآوری دادهها به وسیله پرسشنامههای استاندارد شده، جهت تجزیه و تحلیل دادهها، از روش آماری تحلیل واریانس چند متغیریه استفاده شد. نتایج: بر اساس یافتههای پژوهش درمان قصهگویی بر کاهش ترسهای دوران کودکی و کمرویی در کودکان 3 تا 8 ساله تأثیر مثبتی دارد؛ به طوری که گروه آزمایشی در مقایسه با گروه کنترل بعد از شنیدن داستانهای کودکانه در قالب درمان، ترس و کمرویی کمتری نشان دادند. از این رو، توصیه میشود این نوع درمان به دلیل هماهنگی و همپوشی با نیازها و ویژگیهای ذاتی کودکان، محدودیتهای کارکردهای شناختی، هیجانی و رفتاری آنها، از طریق معرفی به والدین، مراکز مشاوره و خدمات روانشناختی مهدکودکها و مدارس مورد استفاده قرار گیرد.