مقایسه اثربخشی برنامه پیشگیری پنسلوانیای کلاسیک و برنامه پیشگیری پنسلوانیا براساس معیارهای ایرانی اسلامی بر روابط موضوعی مادران کودکان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی، گروه روان شناسی، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایران
2 دانشیار گروه روانشناسی بالینی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 گروه روانشناسی، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایران
doi
10.22038/mjms.2021.61692.3611چکیده
هدف ازپژوهش حاضر بررسی مقایسه ای اثربخشی برنامه پیشگیری پنسیلوانیا به دو صورت کلاسیک و منطبق شده با معیارهای ایرانی اسلامی بر روابط موضوعی مادران کودکان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم بود. بدین منظور از بین مادران دانش آموزان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم که در مرکز توان بخشی شاهرود دارای پرونده بودند و ابتلاء آنها به اختلال اوتیسم توسط یک روان پزشک شناسایی و ثبت شده بود 45 نفر داوطلب به صورت در دسترس انتخاب شده و به صورت کاملا تصادفی در دو گروه مداخله و یک گروه کنترل جایگزین شدند، به گونه ای که هر گروه 15 نفر را شامل شد. مداخلات در پنج جلسه هفتگی دو ساعته صورت گرفت و شرکت کنندگان قبل و بعد از آن به پرسشنامه روابط موضوعی بل پاسخ دادند. تحلیل داده ها با استفاده از روش آماری کووارانس چندمتغیره نشان داد کهبین اثربخشی این دو روش مداخله بر روابط موضوعی مادران کودکان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم تفاوت معنی داری وجود دارد به طوری که برنامه پیشگیری پنسیلوانیا بر اساس معیارهای ایرانی اسلامی بهبود معناداری را در مقیاس های دلبستگی ناایمن و بی کفایتی اجتماعی روابط موضوعی مادران کودکان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم در سطح 05/0P< باعث شد در حالیکه برنامه پیشگیری پنسیلوانیای کلاسیک بر هیچ یک از حیطه های روابط موضوعی تاثیرمعنادار نداشت.