فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

در این پژوهش مقاومت تعداد 62 سویه Pss از میزبان‌های مختلف به یون مس (سولفات مس) در محیط کشت بررسی شد. به ترتیب 1/37 % و 3/32 % جدایه‌ها به غلظت 100 و 200 میلی‌گرم بر میلی‌لیتر سولفات مس مقاوم بودند. پنج جدایه مقاوم به مس از هلو، بادام، گیلاس، گندم و لوبیا و یک جدایه حساس از خیار انتخاب شد و اثر چندین فرمولاسیون حاوی ترکیبات مسی در بازدارندگی رشد این جدایه‌ها در محیط کشت ارزیابی شد. نتایج حاکی از مقاومت همه پنج جدایه‌ به ترکیبات مسی (اکسی کلرید مس، اکسید مس، کربوکسیلات مس و مخلوط بردو) با درجات مختلف بود. دو برابر کردن غلظت این ترکیبات تاثیر معنی‌داری در رشد باکتری نداشت، اما افزودن مانکوزب یا سولفات روی یا سولفات آهن به هر کدام از ترکیبات مسی اثر بازدارندگی معنی‌داری در رشد باکتری روی محیط کشت داشت و بیشترین بازدارندگی رشد جدایه‌ها مربوط به فرمولاسیون کربوکسیلات مس بعلاوه مانکوزب بود. ژن CopA‌ مسئول مقاومت به مس در پنج جدایه مقاوم و تعداد دیگری از جدایه‌های Pss ردیابی شد و نتایج آزمایش‌های داخل پتری را تایید کرد. بر این اساس می‌توان گفت مقاومت به ترکیبات مسی در سویه‌های مختلف Pss وجود دارد و برای کنترل شیمیایی بایستی به ترکیبات مسی ترکیبات با اثر هم‌افزایی برای باکتری‌کشی افزود. بر اساس نتایج این پژوهش موثرترین فرمولاسیون برای کاهش جمعیت سویه‌های Pss مقاوم به مس و کنترل بیماری-های ناشی از آنها ترکیب کربوکسیلات مس یا اکسید مس بعلاوه مانکوزب و اوره است.