اثربخشی طرحواره درمانی بر خودکارآمدی جنسی، رضایت زناشویی و طرحواره‎های ناسازگار اولیه در زوجین با تعارضات زناشویی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران

2 استاد، گروه روانشناسی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران(نویسنده مسول)

doi
10.22038/mjms.2021.18525
چکیده

مقدمه: مطالعه حاضر با هدف تعیین اثربخشی طرحواره درمانی بر خودکارآمدی جنسی، رضایت زناشویی و طرحواره‎های ناسازگار اولیه در زوجین با تعارض زناشویی انجام شد.روش کار: این پژوهش از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون، پس آزمون، پیگیری و گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل زنان مراجعه کننده به کلینیک‎های مشاوره شهر رشت بودند. روش نمونه گیری غربالگری و تصادفی ساده بود که طی آن 30 نفر انتخاب شدند و به طور مساوی به دو گروه آزمایش و کنترل اختصاص یافتند. ابزار جمع آوری داده ها مقیاس خودکارآمدی جنسی وزیری و لطفی کاشانی (1392)، رضایت زناشویی انریچ (فاورز و اولسون، 1989)، نسخه کوتاه پرسشنامه طرحواره‎های ناسازگار اولیه یانگ (1989) و مقیاس تعارضات زناشویی ثنایی و براتی (1379) بود. پس از اجرای پیش آزمون، طرحواره درمانی برای گروه آزمایش اجرا شد و گروه کنترل بدون دریافت مداخله درمانی، در لیست انتظار قرار گرفت.نتایج: تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس نشان داد طرحواره درمانی بر خودکارآمدی جنسی، رضایت زناشویی و طرحواره‎های ناسازگار اولیه در زوجین با تعارضات زناشویی موثر است (05/0>P).نتیجه گیری: طرحواره درمانی می‎تواند با تلفیق زوج درمانی در طراحی دوره‎های درمانی و همچنین اتخاذ تصمیم گیری در راستای تحکیم خانواده در مراکز مشاوره و خانواده درمانی لحاظ شود.