مروری بر پتانسیل و مشکلات استفاده از فناوری هواپیماهای بدون سرنشین در کشاورزی پایدار
نویسندگان
1 مرکز نانوفناوری کشاورزی، دانشگاه کشاورزی تامیل نادو، کویمباتور، تامیل نادو، هند
2 گروه سنجش از دور و GIS، دانشگاه کشاورزی تامیل نادو، کویمباتور، تامیل نادو، هند
3 گروه علوم خاک و شیمی کشاورزی، دانشگاه کشاورزی تامیل نادو، کویمباتور، تامیل نادو، هند
4 گروه سنجش از دور و GIS، دانشگاه کشاورزی تامیل نادو، کویمباتور، تامیل نادو، هند
5 مرکز نانوفناوری کشاورزی، دانشگاه کشاورزی تامیل نادو، کویمباتور، تامیل نادو، هند
6 گروه سنجش از دور و GIS، دانشگاه کشاورزی تامیل نادو، کویمباتور، تامیل نادو، هند
7 گروه برنج، دانشگاه کشاورزی تامیل نادو، کویمباتور، تامیل نادو، هند
8 گروه مهندسی عمران، دانشکده مهندسی و فناوری دولتی آلاگاپا چتیار، کارائیکودی، تامیل نادو، هند
doi
10.22067/jam.2024.89334.1276چکیده
هواپیماهای بدون سرنشین (پهباد) بهعنوان یک فناوری با پتانسیل بالا در کشاورزی دقیق ظهور کردهاند و از اهداف توسعه پایدار (SDGs) با تقویت شیوههای کشاورزی پایدار، بهبود امنیت غذایی و کاهش اثرات زیستمحیطی حمایت میکنند. این مقاله مروری بر تحلیل دقیق کاربردهای چندگانه فناوری هواپیماهای بدون سرنشین در کشاورزی، مانند نظارت بر سلامت محصول، پاشش آفتکش و کود، کنترل علفهای هرز و تصمیمگیری مبتنی بر دادهها برای بهینهسازی مزرعه در نظر گرفته شده است. این مقاله بر نقش پهپادها در سمپاشی دقیق، ترویج مداخلات هدفمند و به حداقل رساندن اثرات زیستمحیطی در مقایسه با روشهای مرسوم تاکید دارد. هواپیماهای بدون سرنشین نقش حیاتی در مدیریت علفهای هرز و ارزیابی سلامت محصول دارند. تمرکز این مقاله بر اهمیت دادههای جمعآوریشده توسط هواپیماهای بدون سرنشین برای بهدست آوردن اطلاعات لازم برای تصمیمگیری در مورد آبیاری، کوددهی و مدیریت کلی مزرعه است. با این حال، استفاده از وسایل نقلیه هوایی بدون سرنشین (پهپاد) در کشاورزی با چالشهای ناشی از عمر باتریها، زمان محدود پرواز و مشکلات اتصال، بهویژه در مناطق دورافتاده، مواجه است. چالشهای قانونی، چارچوبهای نظارتی و محدودیتهایی در مناطق مختلف نیز وجود دارد که بر عملکرد هواپیماهای بدون سرنشین تأثیر میگذارند. با تحقیق و توسعه مستمر، چالشهای ارائهشده را میتوان حل کرد و از حداکثر پتانسیل پهپادها برای دستیابی به کشاورزی پایدار استفاده کرد.