تمایز ادراک آلی در هوش مصنوعی و ادراک استنباطی در فقه
نویسندگان
1
doi
چکیده
توسعه فزاینده هوش مصنوعی و تلاش برای شبیهسازی کنشهای ذهنی انسان، پرسشهای بنیادینی را در باب ماهیت ادراک پیش روی پژوهشگران قرار داده است. این مقاله با رویکردی توصیفی-تحلیلی و با هدف تبیین مرزهای معرفتشناختی میان ادراک آلی هوشمصنوعی و ادراک استنباطی فقیه، به واکاوی تقابل مفاهیم در دو حوزه هوش مصنوعی و فقه میپردازد. در دانش هوش مصنوعی، ادراک بر پایه مدلهای محاسباتی و آزمونهای رفتاری در آزمون تورینگ تعریف میشود که در آن، ماشین علیرغم توانمندی شگرف در محاسبات پیچیده ریاضی، در مواجهه با اموری همچون زبان طبیعی و بصیرت بینایی با چالش روبروست. در مقابل، سنت اسلامی و دانش فقه، ادراک را فراتر از حصول علم ظاهری، به معنای دستیابی به معنای پنهانی، تأمل در مقتضای کلام و عبور از علم حاضر به علم غائب تبیین میکند. یافتههای پژوهش نشان میدهد که تمایز میان این دو سنخ ادراک در قرآن کریم بهدقت با واژگان علم و فقه تفکیک شده است؛ بهگونهای که علم به شناخت الگوهای صوری و قوانین رصدپذیر همانند ستارگان و فقه به درک عمیق پیچیدگیهای آفرینش نفس انسانی و معانی پنهان اختصاص یافته است. نتایج تحقیق حاکی از آن است که هوش مصنوعی در سطح پردازش داده و شناخت الگو ادراک آلی متوقف مانده و به دلیل فقدان مؤلفه تأمل ارادی و فطانت، هنوز به ساحت ادراک استنباطی که جوهره اصلی فقه و ذهن بشر است، راه نیافته است. این پژوهش تأکید میکند که تقلیل هوش به محاسبات عددی، مانع از درک حقیقت تفقه در سیستمهای مصنوعی میگردد. پژوهش حاضر دادهها را به صورت کتابخانهای جمع آوری و به صورت توصیفی-تحلیلی بررسی مینماید.