واقعی‌گرایی و رویکرد آلوین پلانتینگا به آن

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری فلسفه – منطق دانشگاه تربیت مدرّس

2 دانشیار فلسفه دانشگاه تربیت مدرّس

doi
چکیده

واقعی‌گرایی یک بر نهاده هستی‌شناسانه‌ است که بر اساس آن دامنه اشیاء موجود با دامنه اشیاء واقعی، هم‌مصداق[1] است. قرائت‌ها و رویکردهای مختلفی به واقعی‌گرایی وجود دارد که یکی از آن‌ها رویکردی ‌است که به واقعی‌گرایی کلاسیک معروف شده و فیلسوفانی نظیر پلانتینگا, فاین, سَمُن, داتش و مِنزِل[2] از آن حمایت می‌کنند. دامنه مدل واقعی‌گرایی کلاسیک متغیر و سورهای آن جهان - محدود[3] است. پلانتینگا، در قرائت خود، ذوات را، به‌ عنوان اشیاء موجود واقعی، به ‌دامنه جهان‌های ممکن اضافه‌کرده، سعی ‌می‌کند تا نقش اشیاء ممکن را به‌ ذوات بسپارد. قرائت پلانتینگا از واقعی‌گرایی، دو مشکل عمده دارد: نخست اینکه ذوات, صفات کیفی محض نیستند و دوم آنکه, این قرائت نمی‌تواند فرمول‌های «بارکان» و «وجود ضروری» را توجیه‌ کند. [1]. Co-Extensive [2]. A. Plantinga, K. Fine, N.Salmon, H. Deutsch, C. Menzel [3]. World - Restricted