خلقت آدم (ع) در قرآن: تفسیر تطبیقی طباطبایی و رشیدرضا
نویسندگان
1 استادیار، گروه علوم قرآن و حدیث، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
doi
10.22091/ptt.2025.11752.2397چکیده
یکی از رازآلودترین داستانهای قرآنی داستان خلقت آدم (ع) است. یکی از نقاط کلیدی در این داستان، که رمزگشایی دقیق آن میتواند تأثیر شگرفی در جهتگیری اصلاحات اجتماعی داشته باشد، جمع میان مرتبۀ تعلیم اسماء و سجدۀ فرشتگان و مرتبۀ فراموشی عهد و هبوط آدم (ع) به حیات زمینی است. نتایج حاصل از این پژوهش، که با مطالعۀ تطبیقی تفسیر آیات مربوط در تفاسیر المنار و المیزان سامان یافته، بیانگر آن است که تحلیل رشید رضا از مواطن اصلی داستان آدم (ع) به یک نگاه جامعهشناختی از انسان منجر نمیشود، حالآنکه طباطبایی تفسیری کلنگر و همگرا از انسان در همۀ عوالم وجودی ارائه مینماید. رشید رضا دنیایی بودن جنت را میپذیرد، غافل از آنکه این رأی نیز محظوراتی دارد که او قادر به رفع آنها نیست. طباطبایی، اما، جنت برزخی را میپذیرد که با مرتبۀ فراموشی عهد نیز سازگار است. در تحلیل حقیقت دو هبوط نیز رشید رضا به این پرسش پاسخ نمیدهد که جایگاه هبوط دوم در فرایند خلقت انسان چیست؟ حالآنکه طباطبایی هبوط اول را تنزل از مرتبۀ الهی و هبوط دوم را مقدمۀ رسیدن به کمال نهایی میداند.